Lots Web

Nakaarten op de autosnelweg

2006-03-20T16:17:00.000+01:00

Zaterdag leek goed op weg een exemplaar te worden zonder al te veel bijzonderheden: langgerekt uitslapen en soezen bij het ochtendgloren, de krant uitgebreid doornemen, de laatste spullen verzamelen voor mijn MISE trip naar Kopenhagen, koffietjes gaan slurpen bij de oma (koffietjes waarvan iedereen behalve ikzelf beweert dat het gekleurd water is)...

's Avonds bracht ik samen met twee andere Kaarters in Krime een bezoekje aan een kaarting in Kortrijk ten voordele van een plaatselijke voetbalclub waar mijn neef bij speelt. De naam van de club ontglipt me even maar het had bijvoorbeeld FC Evolution kunnen zijn. Het rusthuis alwaar de marspeinkaarting plaats vond was nogal troosteloos en grijs maar het gezelschap maakte vrij veel goed. Als oudere mensen niet hadden bestaan, dan denk ik dat de kaartingen met de internettsoenami zouden zijn meegespoeld om nooit meer op te duiken. Verder dan een spelletje kwamen we niet, en we verdeelden meer marsepein dan de oorspronkelijke inzet was geweest. Corruptie bestaat ook in kleinere clubs als deze.

Twee marsepeinrepen verder begaf ik me op de autosnelweg E403. Ter hoogte van Wevelgem was er een kettingreactie van lichtjes op het dashboard die oranje werden. Aangezien die dingen dus werkelijk nooit branden wist ik niet wat die lichtjes betekenden. Veel tijd om dat uit te zoeken was er vervolgens niet, want twee seconden later pruttelde de motor, ik schokte een beetje over de weg en dan viel de motor gewoon weg. Tussen enkele andere wagens door cruiste ik vlug naar de pechstrook, deze was bezaaid met rommel allerhande en was ook nog eens bijna te smal was voor mijn bolide. Mijn hart klopte in mijn keel en mijn voet trilde op de ontkoppeling van het verschot. Ik kon met moeite mezelf controleren, en wist niet goed of ik nu moest blijven zitten, naast de vangrail gaan staan of nog wat anders. Ik belde naar de Kaarters in Krime die Supermangewijs terugreden om mij te komen redden. Ondertussen bleef ik nog even zitten en probeerde te herstarten wat ook nog stomweg lukte. Ik reed af in Wevelgem en ondertussen waren mijn Kaarters in Krime daar.

Omdat mijn enthousiasme om op de snelweg te bollen fel bekoeld was, besloten we via binnenwegen huiswaarts te rijden. Een tiental kilometer verder, net voorbij het thuisfront van één der bezielers van deze blog, gaf de Focus weer de geest, waarbij we wijselijk besloten om de auto niet verder te kwellen en achter te laten. De Kaarters in Krime brachten me naar Roeselare alwaar achtereenvolgens friet en kriek soelaas moesten brengen voor het mij aangedane "verschot".

Nadja en Jeroen !

2006-02-27T16:29:00.000+01:00

Flash Slideshow

kiezen uit het spectrum van vandaag?

2005-11-14T22:53:00.000+01:00

-vier uur slaap
-een beginnende keelontsteking
-een platte batterij om 7u 's morgens
-files om 8.40u 's morgens
-aankomst om 9.05 op het werk, in plaats van 8u, met bijgevolg langer werk 's avonds
-een paper die niet af geraakt, met deadline vandaag
-een boze collega
-een vervelende, ongelofelijk repititieve taak
-een aangebrande vinger
-twee uur voorbereiding voor een tortilla
-aankoop van geschilde in plaats van gekookte aardappelen
-een bijna brand in mijn appartement door het aanbranden van dezelfde tortilla
-een rekening van Belgacom
-een probleem met Luminus
-een aangebrande discussie in mijn virtueel team (op de man gespeeld)

samen met de herfst

2005-10-26T23:16:00.000+02:00

en haar dwarrelende blaadjes die over de grond heen- en weer schuurden, fietste ik deze middag tijdens mijn lunchpauze naar Kapel Elzenveld. Eigenlijk is het een geheim, maar daar vinden hele intieme concerten plaats, elke woensdagmiddag. Ook vandaag. Ik luisterde naar de klaagzangende violen die Sjostakovitsj in de ruimte jaagden. De heldere, schrijnende tonen en klankkleuren volgden elkaar in snel tempo op en even later was ik ook verdwenen in de emo van de tonen. Even dacht ik dat het een afspraakje was tussen mij en de muziek, bij kaarslicht bij wijze van spreken. Het onbescheiden applaus bracht me in één trek terug naar waar ik laatst was gebleven, plakkend aan een stoel in Kapel Elzenveld, met beide handen geklemd tussen benen en stoel, genietend van de duellerende strijkers. Toen ik buitenkwam, prikten de laatste zonnestralen een beetje, de wind waaide zachtjes door mijn haren, maar toch was de wind al koud genoeg om me er aan te herinneren dat de tijd was gekomen dat bomen er stilletjes als geplukte kippen uitzagen. Ik voelde de trillingen die door mijn polsen gestuwd werden, door het snelle fietsen op de niet-egale kasseien in de Antwerpse straten.

najaar

2005-10-20T16:15:00.000+02:00

in de prille najaarswind, rillen de bomen elke keer weer alsof het de laatste keer is. ze schudden hun bladeren af. en ik sta een beetje na te staren, uitgeschud in de leegte van het najaar, waarin kaalheid langzaamaan het landschap overmeestert ( ik ben de weg kwijt die ik zo graag nam om verloren te lopen).

Belle en het Beest anno 05

2005-10-16T12:10:00.000+02:00

Omdat mijn mamsie toch een beetje legenestsyndroomt, en een acute paniekaanval leek te krijgen toen ik haar telefoongewijs meedeelde dat ik het weekend in Antwerpen zou verblijven, besloot ik gisteren uiteindelijk toch richting West-Vlaanderen te keren. Ik reken dan op De Lijn om mij in vervoering te brengen, maar de buschauffeur twijfelde aan elk verkeerslicht net iets langer omdat hij aan de praat was geraakt met een passagierster. De vrouw was voorzien van een weelderige vleesmassa en begon vervolgens te wankelen op haar kleine voetjes en begon te kapseizen bij elke bruuske beweging van de bus. Dan zie je ook meteen het moment voor ogen waarop de vrouw effectief op de grond kwakt, en de hele bus doet daveren en schudden, en dat eerste moment vervuld van dramatiek waarop niemand zou weten wat gedaan behalve dan zuinig lachen (omdat luid lachen niet politiek correct is, of ronduit gemeen).

Ik had naar mijn zin ruime tijdsmarges gerekend om aan het station te geraken, maar het gedraal van de bus en de onbesliste passagiers die niet wisten welke bussen waarheen reden en dat dan zonodig moesten vragen aan mijn buschauffeur (hij is van mij, weetjewel) zorgden ervoor dat ik op acht minuten de Keyserlei moest doorwandelen tot aan het station. Mensen die Antwerpen kennen, zullen weten dat dit belachelijk veel tijd is voor die afstand. De metro bleef echter mensen uitbraken die in de andere richting moesten: de Meir. Al die mensen, met honden en buggy's, hadden hun hersenpan ingesteld op shoppen. Ze kijken niet op naar tegen wie ze mogelijkerwijs aanbotsen, ze worden als magneten naar winkels met overdadige en glinsterende uitstalramen gezogen, en niets of niemand op die weg wordt gespaard. Ik ook niet, hoewel ik nog steeds elleboogstotend, als spookrijder in de shoppinggemagnetiseerde massa, probeerde vooruit te komen. Ik probeerde met evenveel overtuiging mijn trein te halen, en ook adem. Ik snelde het station binnen alwaar nog een paar van die shoppingziekelingen met vijf boodschappentassen aan elke hand, de doorgang naar de roltrap blokkeerden, en ik zelf ongemakkelijk werd door de bruuske manier waarop ik mijn weg moest zien te vinden. Terwijl ik binnenrolde op de bovenste verdieping van Antwerpen Centraal, zag ik de klok wegtikken naar .39 en besefte dat alle moeite voor niets was geweest. Ik hoorde de trein suizend vertrekken. Even keek ik rond, voelde hoe warm ik gekregen had van de inspanning, haalde diep adem, en een kalende veertiger met opkrulsnor aan de zijkanten en een rode blos (maar geen gezonde, zo één met doorlopen bloedvaatjes) flikkerde een oogje naar mij. Koude rilling. Ik wachtte een beetje en nog een beetje. Even later kwam een grijzige zestiger naast mij zitten, met een zeer vale huidskleur en met een ronde ton die over de broeksriem spande en uitpuilde. Zijn bleek hemd was net niet toereikend en onthulde dus een klein beetje van de ronde buik en lange grijze buikharen staken er uit als lange voelsprieten die een weg naar het licht zochten. Naast hem pronkte een wondermooi meisje van Aziatische afkomst. Haar egale mooie huid, donkere lokken straalden rond en de pure schoonheid van deze jonge dame werd des te meer in de verf gezet door het contrast met haar liefje. Ik bedacht dat deze man op de één of andere manier altijd het gevoel moest hebben dat hij zijn gebrek aan finesse moest compenseren door de snaren van de romantiek te bespelen. Zo geschiedde. Aldus maakte hij wereldkundig: "I love you. I love you and I need you." Daarop perste hij zijn lippen op de hare, en een onhandige mondkus was haar deel. "I love you too".

blog-stilte

2005-09-30T13:37:00.000+02:00

Ja, ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn blogje
z(w)aar verwaarloosd heb. Ik durfde vroeger
al wel eens te zeggen dat time not mine was, maar ik kan met pertinente zekerheid zeggen dat mijn perspectieven op al dat soort dingen redelijk anders zijn geworden. Laten we zeggen dat ik zelfs geen tijd heb gehad om daarover na te denken. Natuurlijk zou je kunnen discussiëren of het gaat over tijd "hebben" of "nemen", maar eigenlijk zit 80% van alle tijd volgeboekt als je uit gaat werken (wat redelijk saai is, als je het mij vraagt). Het feit dat de rest van de tijd een soort race is, dat ligt waarschijnlijk wel aan mijn slechte managerscapaciteiten. Want als ik thuiskom, ren ik naar de supermarkt, naar de bank om nog vlug wat betalingen te doen (ook al tegen mijn goesting), en dan ga ik liefst ook nog een uurtje sporten, want ik wil niet té veel stress bijhouden in mijn lichaam. Daarna zou ik wel tijd kunnen vinden om even te bloggen, maar aangezien ik wel een computeraansluiting heb, maar geen computer (momenteel dan toch) blijf ik gewoon meestal voor het scherm plakken, of duik ik één of ander caféetje in met vrienden van weleer (de goeie ouwe studententijd).

back...

2005-09-07T10:13:00.000+02:00

... in belgium. ik zal mijn wereldwijd, de klok rond vriendjes wel missen!

cultuurdag

2005-08-29T23:38:00.000+02:00

terwijl ik in mijn vorige blogpost nog twijfelde over welke cultuur ik mogelijk te zien zou krijgen, kan ik het nu zonder enige twijfel zeggen: company culture! van het ene moment op het andere stond ik op de deense highlands, waar de wind hard zijn best deed om de ziel uit mijn lijf te waaien en waar het water van de blauwzwarte zee klotste op de vochtige stranden. daarna zag ik mezelf van de ene hoek van de andere rennen, aan een tempo dat mijn lichaam duidelijk al lichtjaren niet meer gewoon is. mijn team was duidelijk van het winnerstype, ik dacht even dat ik terecht gekomen was in het leger, met alle geschreeuw, gecommandeer en ge#hoeha# vandien... ik zat plotseling midden de zee te roeien, klom met een vijftien liter waterfles op mijn rug op een heuvel, raakte de koordjes van het oerwoud nooit, en ons team was #on time every time#. We hebben dan ook gewonnen, wat sommigen leuker vonden dan anderen, waaronder mezelf. Aan het einde van de dag kwam de bus maar niet, er was een verkeerde communicatie gebeurd, we stonden daar geparkeerd te wachten, nat, bemodderd, uitgeregend en werden dra een speelbal van regen en wind, wat leed tot het nodige gemopper (on time, every time). Dat was dat, een verontschuldiging later, genieten van het lekker warme eten, de fijne douche en overall zeer fijn, aangenaam gezelschap. nou jij.

denemarken... (2)

2005-08-25T23:43:00.000+02:00

zonet is het "business behaviour" diner afgelopen, waar iedereen op een nette manier moet eten, vrouwen het water niet mogen inschenken, mannen de stoel onder het gat van hun eega moeten schuiven (en terugtrekken wanneer deze wil opstaan), waar servetten netjes op de schoot liggen, ellebogen niet op de tafel steunen, en vrouwen niet luidop lachen zonder hun hand voor hun mond te houden. dit alles kon natuurlijk niet gebeuren zonder een partner, en omdat de mijne hier natuurlijk hier niet is, moest ik een andere te pakken krijgen, het draaide uiteindelijk uit op Ghana, Kofi (inderdaad like in "Kofi Annan") en dan heb ik het nog bijna zelf moeten vragen (blijkbaar maak ik hier niet genoeg mannelijke vrienden), maar het was een heel fijn maar deftig dineeeeeee, (eindelijk good food na al die f****** rommel en daaropvolgende honger), op het intercultureel kruispunt Ghana - België - Hongkong - Italië - Peru- Indonesië-Japan wat altijd uitdraait op de meest grappige gesprekken, en misverstanden... morgen cultuurdag, wat vermoedelijk niets met cultuur te zien zal hebben, gezien we voor eens mogen ons pakje thuis laten (eindelijk krijgen mijn rode tenen en kapotte voeten een rustdag) (rustdag, yeah, vertrek om 7,30u)(wat mijn slaap ongeveer beknibbelt tot een uur of vier maximum... slapen doe ik wel wanneer ik terug ben). Het weer is zowat het enige dat me hier écht thuis doet voelen: mij en denemarken, ik vrees dat het niet meer goed zal komen.

denemarken... (1)

2005-08-23T00:37:00.000+02:00

... is een zeer vreemd land, waar robotisme voor alles komt. een voorbeeld: de deur van het restaurant wordt gesloten, en degenen die er op dat moment niet zijn, hebben dus gewoon dikke pech. vandaag kwam ik aan om 7u13, en de bus was al aan het vertrekken, terwijl hij moest vertrekken om kwart na 7 (ik ga maar nog niet spreken van het onmenselijke uur waarop we vertrokken zodus)... ik holde der achter na op hoge hakken, met een pakje aan, en ik heb bijna een ruit moeten inslagen van de bus om er nog op te geraken. binnen was een andere belg bijna het stuur uit de handen van de chauffeur aan het rukken om de buschauffeur alsnog op andere gedachten te brengen, en toen mocht ik er gelukkig nog op. dan kreeg ik natuurlijk de gebruikelijke preek, met een nog steeds enorm kloppend hart... djeezes, djeezes, dwaalde door mijn gedachten. ik heb echt geen idee waar ik ben terecht gekomen (en dat is ook zo). je houdt niet voor mogelijk hoe ver de rationaliteit van de denen gaat. de 100 anderen met 43 verschillende nationaliteiten maken gelukkig heel wat goed. that´s it for today.

2005-08-17T16:10:00.000+02:00

Misschien is het maar eens tijd dat ik eens wat over mijn job vertel, in plaats van die eindeloze openbaar-vervoer-verhalen aan te halen. Ik werk dus samen met een hoop anderen in een mooi kantoor aan de Gerlachekaai in Antwerpen (buurt Zuid, met zicht op Schelde). Mijn collega’s zou ik omschrijven als zeer vriendelijk en hulpvaardig, wat ook nodig is met een niets-over-IT-wetende-ziel als mij in de buurt. Ik heb dus nu met goede moed het MISE-programma aangevat (Maersk International Shipping Education). The bottom line is eigenlijk dat ik superveel kennis en informatie moet opdoen over het bedrijf binnen de twee jaar, om daarna twee jaar gekatapulteerd te worden wereldwijd (waar ik ook maar wil). Het programma houdt ook in dat we vier keren 14 dagen verblijven in Kopenhagen, waar we aan een spoedtempo worden ingewijd in de geheimen van de shipping industry. Omdat wij vermoedelijk high potentials zijn, en omdat ons bedrijf zo maar eventjes verantwoordelijk is voor ¼ van het BNP van Denemarken, worden wij verwacht rond te lopen in nette kostuumpjes en mantelpakjes. Het komt er feitelijk op neer dat ik een kleerkast vol kleren heb, waarvan ik nagenoeg niets kan dragen om te gaan werken. Ik heb dus elk vrij moment van de voorbije weken gebruikt om pakjes en schoenen te proberen in zowat elke winkel die maar in de buurt was (Oostende, Antwerpen, Roeselare, Knokke). Nu zit ik ongeveer goed qua outfit. Er rest mij natuurlijk nog de rest:

-voorbereiding voor feestjes, want na 10u les dagelijks zal ik daar wel nood aan hebben (muziek, drankjes,...)

-contacten leggen met degene waarmee ik een kamer deel in Kopenhagen: een Maleysisch meisje van 23 + chocola kopen als welkomstgeschenkje

-centen bestellen

-denken over wat ik allemaal mee moet nemen en in welke hoeveelheid zonder het kritische gewicht van 20 kg te overschrijden

-twee presentaties voorbereiden en een boek lezen “With constant care”vanavond kijken naar “Beautiful” zodat ik eindelijk weet waar die vrouwen hun avondkleed vandaan halen (ik heb er nog één nodig voor een trouwfeest)

-proberen te herinneren wat nog in dit lijstje moest komen

Dat was dat. Ik wil ook nog vriendelijk vragen om geen voodoo over mij uit te spreken, vooral niet om 11.25u zondagmorgen, dit om te vermijden dat ik eindig zoals de Cyprioten in hun vliegtuig. Met dank.

week-einde

2005-08-15T10:58:00.000+02:00

omdat het einde van de week ditmaal bijna even lang is als deze week zelf: hoezee! toen ik vrijdagavond zat te treinen, leek het wel of half Vlaanderen de Zoo had bezocht. De kinderen waren meestal gewapend met knuffeltijgers -en leeuwen, de gezichten dito geschminkt. Naast mij zaten twee van die exemplaren (ongeveer acht en zes oud) inclusief opa en oma. Om de één of andere reden ging het plotseling over de Sint. Het oudste meisje verklaarde luidkeels dat de Sint tóch niet bestond. Het broertje begon al bleek te worden bij die gedachte, zijn lip begon te trillen en hij keek angstig om zich heen om toch maar van iemand te horen dat zijn zus nonsens aan het uitkramen was. En zo geschiedde: opa zei meteen "wie heeft er jou dat nu weer wijsgemaakt?" Ook het meisje verloor nu het vertrouwen in haar eigen uitspraak en lanceerde de discussie in mijn richting: "Is dat waar?", waarop ik, nog altijd denkend aan het bijna-huilende broertje: "Tuurlijk bestaat de Sint wel. Ik zou maar niet te veel zo'n dingen over Hem vertellen, anders komt Hij nooit meer langs..." Opa knikte goedkeurend en flikkerde een oogje naar mij. Even later stapte een Brilmans op in Sint-Niklaas (je weet wel zo'n hoornen bril waarachter je je halve gezicht kunt verbergen) met warrig blond haar, veel te groot, smaakloos gekleed, kortom hetgene je voor je ziet als je het concept "nerd" visualiseert. Terwijl hij opstapte was Brilmans driftig een computerspelletje aan het spelen, rechtstaand. Het computerspelletje moet afkomstig geweest zijn uit de jaren stillekes: een rechthoekige grijze bak, en rare elektronische muziekjes. Af en toe gaf Brimans een kick met zijn linkerarm, of beet hij bijna zijn lip stuk. Een hevige beweging van de trein kon hem echter niet weghouden van zijn kleinood. Even later stapte hij de trein af op dezelfde manier als hij was opgestapt. Zo, dat was dat, dacht ik bij mezelf. En het weekend was begonnen.

back into town, alive and kicking!

2005-08-10T13:35:00.000+02:00

vervlogen zijn de tijden waarin ik nog balanceerde tussen de zon, haar lange strelende vingers, de zee, die het strand langzaam op en aflikte, en de wuivende palmbomen (en ik die terugwuifde even later). ik ben sinds vorige week gevestigd in de kantoren aan de gerlachekaai, waarin dagen vliegen, maar ik niet met hen, en testen en boeken op me afkomen. de eerste twee testen zijn naadloos voorbij, de eerste lange nachten ook, waarin de koelte van de nacht eindelijk rust brengt, hoewel ook heel gemotiveerde muggen steeds omnipresent waren. mijn hoofd voelt stilaan aan zoals de Hiroshima-bom zich moet gevoeld hebben: vol met allerlei deeltjes die er binnenkort kunnnen uitspatten. verder vertrek ik binnen een paar weken naar Kopenhagen, wat ik momenteel zou omschrijven als een intensief veertiendaags multicultureel leerevenement. ik ben ook helemaal terug in de Metropool, die er een beetje verlaten bij ligt bij moment, maar binnenkort wordt het beter, voor alles en iedereen, vooral wanneer ik mijn nieuwe appartementje zal betreden.

look who's talking-

2005-07-04T21:41:00.000+02:00

de Safmarinated version of a Service Delivery Assistant! Rrrrrrrrrrrrr! Terwijl de vakantie er zit aan te komen -aan te stomen- krijg ik net nog mijn toekomst in een e-mailbericht. Maar deze blog is officieel met vakantie. Ik probeer het up-to-date te houden, maar alleen als het mijn gedachten te beurt valt... Francia, España aquí estoy, back on track. Gone!

strand+antwerpen=

2005-06-21T14:40:00.000+02:00

STRANTWERPEN!

het materialistische stokje

2005-06-20T11:54:00.000+02:00

Occie gaf me onlangs een stokje, en omdat ik niet graag een zwakke schakel ben in de estafette, doe ik er toch maar aan mee. Hier komen de dingen die ik heel graag wil (er staan streepjes bij omdat ik ze niet in een volgorde wil zetten)

-een reis maken door Zuid-Amerika
-levenslange psychische en mentale harmonie
-een leuk appartementje in A'pen voor de komende twee jaar
-schrijftalent dat (veel) mensen appreciëren
-groentjes kunnen snijden zoals echte koks (met een groot mes en heel snel)
-mijn vernieuwde blog
-een goed uitgebalanceerde agenda met exact genoeg tijd voor alles dat ik wil doen en wil zien
-een contract met de muggen waarin ze beloven dat ze mij nooit meer gaan bijten (in ruil zal ik hen nooit meer doodslaan)(noch in mijn kamer, noch op terrasjes in 't Stad)
-mijn Erasmusjaar in Granada nog eens overdoen
-mooi weer, dito zonsondergangen, leven als Frankrijk in God
-een leuke sfeer op mijn job en een job die ik graag doe
-op elk juist tijdstip en elke juiste plaats de perfecte achtergrondmuziek
-mijn lief houden
-minder onhandig zijn en meer grappig (hoewel onhandig ook dikwijls grappig is)
-gidsen in het Spaans in Brugge en Gent
-een DT-foutloze wereld
-mijn eigen bibliotheekje met alle boeken die ik graag zou lezen

bijna-aanrijding

2005-06-09T10:33:00.000+02:00

toen ik vanmorgen weer singelsgewijs naar mijn werk fietste, stond ik zoals elke dag een tijdje te wachten aan het zebrapad, terwijl voorbijkomende auto's langs me scheerden. even als gewoonlijk, stopte geen enkele auto om mij over te laten steken (zelfs de flikken niet). een chauffeur in een Mercedes merkte mij laat op, en remde heel hard om mij te kunnen doen oversteken op het zebrapad. de dame in de Audi achter hem, was zo aan het bumperkleven, dat ze onmogelijk nog kon stoppen zonder de Mercedes een stevige deuk te geven in zijn kont. dus moet ze besloten hebben in een fractie van een seconde de auto over te trekken naar het linkervak, vlak voor een caminet, die vervolgens inreed op de zilvergrijze Audi. ik had dat alles zien aankomen in die paar fracties tijd (wat niet betekent dat ik niet met verstomming was geslagen) en had dus nog niet overgestoken. dat bleek een goede beslissing, want door de grote snelheid van de Audi, en de aanrijding door de caminet was ze nagenoeg helemaal over het zebrapad. ik keek nog even achterom en de dame was aan het wenen en kloppen op haar stuur, wild telefonerend, helemaal van de kaart. guess i made her day.

testerij

2005-06-08T20:03:00.000+02:00

Via Huug vond ik een leuke test die me duidelijk maakt dat ik een postmodernist ben (yeah)

Postmodernist

94%

Existentialist

63%

Modernist

44%

Cultural Creative

44%

Materialist

31%

Romanticist

31%

Fundamentalist

25%

Idealist

19%

What is Your World View? (updated)
created with QuizFarm.com

something in the air...

2005-06-08T15:37:00.000+02:00

Maandagavond kwam ik thuis na alweer een verhelderende en boeiende aflevering van Temptation Island (inclusief heerlijke cocktail met Amaretto crème) (naar Temptation Island kijk ik voor de natuur, zoals venten de Playboy lezen voor de artikels). Op mijn computerscherm stond een boodschap van mijn geliefde, die een preview toonde van mijn nieuwe blog, die op een lokatie staat op blogger. degene die hem vindt via bloggers magische "next blog" knop, nodig ik met alle plezier uit voor een avond tussen pot en pint. én hij is heel mooi!

mes passe-temps préférés

2005-06-03T09:01:00.000+02:00

Gisteren was wat ik noem een ideale préweekendavond. Een mooi lentezonnetje als ik mijn kantoor verliet, een fietsritje van 45 minuten door Stad en langs 't Scheld, en een paar bezichtigingen op ons appartementje. Ik begin al bedreven te geraken in de materie. Er zijn ook een paar vreemde oproepen gekomen, met zinnen als "ik heb geen bijbedoelingen" wat natuurlijk wel net dat vermoeden wél wekt. Dat was wat het was, voorlopig even geen bezichtigingen meer.

Gisteren ook nog mijn ouders gevolgd terwijl ze onderweg waren naar de andere helft van de wereld. Sms'en, mijn ouders kunnen het perfect, maar ik denk dat ze die gsm toch zullen blijven associëren met pure functionaliteit, ziehier sms-conversatie:

SMS 1: "We vertrekken nu"
SMS antwoord: "Okee, veel plezier"
SMS 2: "We gaan nu vliegen"
(niet binnen de vijf minuten geantwoord)("een gsm betekent dat je altijd bereikbaar bent") (vandaar volgende sms)
SMS 3: "We gaan nu vliegen. We zijn er klaar voor"
SMS antwoord: "Prettige vlucht, laat maar wat weten als je er bent. X"
SMS 4: "Goed aangekomen"

En dus is mijn voorgeslacht gekatapulteerd naar Thailand, de vetzakken. En ik zal maar afzien tot het einde der tijden (lees nog twee weken dag op dag) (zucht van opluchting bij die gedachte). En dan verlof, helaas maar voor een maand, maar bon.

Last but not least: gisterenavond een uitermate gezellig diner, met een overheerlijk wokgerechtje (gechartreerde en gepelde scampo, prei, ui, tomatenblokjes,...) (da wok nog), een lekker wijntje en fijn gezelschap. Wat zou een mens meer willen nog vóór het weekend begonnen is? (een cadeautje, een uit de lucht gevallen extra vrije dag, een overheerlijk dessert om mijn bookes beter te doen smaken,...)

lijstje

2005-06-02T11:20:00.000+02:00

* ik heb een bijzondere voorkeur voor lijstjes, en als ik even rondkijk in de Blogosfeer zie ik dat ik niet de enige ben

* [volgens mij gaat er binnenkort een spontaan gevecht ontstaan in mijn kleerkast tussen de verschillende kledingstukken. ik heb de laatste tijd vastgesteld dat ik geen éénduidige stijl heb. naast longsleeve truitjes met prints, liggen bloesjes met nette kraag, topjes (om uit te gaan), gezellige truien, nette cache-coeurs, afgewassen jeans en broekpakken. dit interesseert u waarschijnlijk niet zo erg, vandaar dat ik het tussen haken en ogen zet]

* zondag ben ik gaan kijken naar het concert van Marco Borsato. Het was een speciaal concert voor Cera-vennoten. Naast een prijsvermindering, mochten we dus ook genieten van een speech over het ondernemerschap. Ik dacht luidop: Marco, blijf bij uw leest. Ik was ook voorzien van een half spastische buurvrouw, die met de regelmatig der klok haar wijsvinger in mijn linkeroog plantte en die gedurende het hele concert bleef gaan met danspassen die zelfs in de jaren zeventig belachelijk zouden zijn geweest. Ondanks deze afleiding, ging het maar om één iets: het concert van Borsato. Hij deed zijn ding schitterend: een sprankelende voorstelling met klassiekers, zachte, vertederende nummers, kippenvelmomenten, uitzinnige momenten waarbij het hele Sportpaleis wel leek te daveren, een erg genietbaar concert.

* dezelfde zondag ben ik gedurende anderhalfuur gebiologeerd geweest door "centenbakken" op de foor, je weet wel, zo van die kasten waar je muntjes in gooit, die dan schuifelen op een lade, om vervolgens er weer uit te vallen. ik begin ook te begrijpen dat mensen daaraan verslaafd kunnen geraken: de kitsch van knipperende fluolichten, vervormde stemmen die schallen door micro's, plastieken fiches die je kunt omruilen voor reusachtige teddyberen, rondwervelende karretjes die flirten met de zwaartekracht, en de steeds prikkelende geur van zoete etenswaren. Het is een soort economie op zich, waar niet met geld wordt gespeeld, maar met plastieken fichen met gouden letters, en waar de hiërarchie der klassen herleid wordt tot niets: iedereen is even onderhevig aan hetzelfde geluk, of het gebrek eraan.

grapjas op het werk

2005-05-31T14:01:00.000+02:00

c: "baggeren, dat is toch slib wegnemen hé?"

b: "ja"

[stilte]

b: wel met een "b" van achter hé

[gelach]

b: anders heb ik mijn vriendin nog gebaggerd gisteren.

[gelach]

wat is er aan de hand?

2005-05-31T12:48:00.000+02:00

het is inderdaad alweer een tijdje stil op mijn blog. er broeit wel vanalles achter de schermen. ik heb een weinig verdienstelijke poging gedaan om mij in te wijden in html, met de bedoeling mijn blog in een nieuw jasje te steken. modegril, zegt u? niets van dat alles, mijn blogje viert rond deze periode zijn eerste levensjaar, en ik wou dat passend vieren met een nieuw kleedje. mijn IT-talent reikt helaas niet zo ver als het zou moeten om een mooie pagina ineen te boksen, vandaar dat u en ik nog even zullen moeten wachten op de hulp van een specialist "dynamische pagina's ontwerpen is niet gemakkelijk"

verder druk bezig met roomie te zoeken voor ons appartementje in Antwerpen.Onze advertentie kan je hier bekijken. Lezers (of met leuke, beschaafde kennissen) die een kamer zoeken in een hippe buurt in Antwerpen bij fantastisch gezelschap dat zich graag culinair en anders laat inspireren, mogen dat ook altijd laten weten.

tussendoor ook nog een filmje meegepikt in de bioscoop: Before Sunset. De film is eigenlijk een lange dialoog, die je meetroont op de lichte tippen van het hedendaagse Parijs, in straatjes, steegjes en cafeetjes, en onderwijl een nuchtere kijk op relaties voorschotelt. De muziek van de film vond ik behoorlijk bekoorlijk, vooral het stemgeluid van Julie Delpie met haar gitaarsong. Eigenlijk is de hele film een non-event, waarbij naar het einde toe de tijd volledig stilstaat. Alleen dat al, is eigenlijk magistraal.

de wereld der werkenden

2005-05-19T16:00:00.000+02:00

ja, zo gaat dat, de enige hoor je jezelf klagen over hoeveel je moet studeren en hoe beu je dat wel bent, en de andere dag zit je vast op een kantoortje, en verwens je jezelf omdat je ooit verlangde naar de wereld der werkenden. nee het valt niet allemaal even goed mee, je moet zo serieus en verantwoordelijk zijn, brrr, om nog maar te zwijgen over de krater die de vermoeiende werkdagen slaan in je sociaal leven.

ik durf al eens af te wijken van wat ik hoor te doen als ik aan het werk ben, dan ben ik dus eigenlijk niet echt honderd procent meer aan het werk, en dan moet ik allerlei dingen vinden zodat toevallige voorbijgangers niet zouden merken aan mijn computerscherm dat ik een beetje aan het afdwalen ben van de kwestie. mijn scherm staat schuin naar de deur gericht, en elke passant kan dus een blik werpen op wat ik al dan niet aan het doen ben. daartegen heb ik mij ondertussen gewapend: ik heb mij getraind in mijn reactiesnelheid muisklikken, dan kan ik heel snel naar een ander venstertje overschakelen, met een aanvaardbaardere inhoud -niet dat ik over 18+ pagina's zit te scrollen, ik modder gewoon meestal wat aan in de virtuele wereld, paginahoppend tussen blogs en meer van dat - De enige voorwaarden voor het wegklikken is natuurlijk wel dat de persoon die langskomt enigszins hoorbaar is. De meeste mannen kondigen zich al wandelend al aan, hun broek friemelt een beetje, ze houden een snelle pas aan of kuchen terwijl ze onderweg zijn. Vrouwen zijn meestal iets subtieler, maar nog steeds hoorbaar, zeker als ze hakken dragen. Sommige exemplaren zijn onderkruipsters. Ze doen pantoffelachtige schoenen aan, strelen met hun voetzolen de grond, en bewegen zich als schichten door de gangen, wat hen het grootste gevaar maakt voor betrapping. Dat is dus waar ik me zoal mee bezig houd als ik in mijn kamertje zit te typen. Dat neemt niet weg dat ik mijn professionele verantwoordelijkheid opneem om dit bedrijf een kanjer van een businessplan te bezorgen *kuch* Geen dank. Kransen noch bloemen.

beesjes

2005-05-12T12:46:00.000+02:00

ik heb sinds enige tijd een bovendier (ipv bovenbuur), dat vooral 's nachts actief is. Terwijl ik in mijn bed lig, komt Vrouwe Insomnia langs op de thee of zo. De muis van hierboven begint dan te dollen op de houten vloer, althans dat is wat ik vermoed, want ik hoor de hele tijd krassende pootjes. Soms komt hij vlak boven me zitten, wat ik niet zo'n aangename gedachte vind, want de muis knabbelt vaak aan het houten plafond. Dan val ik meestal in slaap, met de gedachte dat ik wakker word met een muis die naar beneden tuimelt door een zelf geknaagd gat, recht op mijn Buyck of zo. Gisteren echter, was er oorverzachtende stilte. Ik was nog een beetje aan het nagenieten van de film, toen mij een zoemende mug kwam storen. Dood aan alle muggen, moet ik gedacht hebben, maar Vrouwe Insomnia vluchtte weg, ik viel in slaap, en werd wakker met muggenbeten all over the place.

hmmm

2005-05-09T16:10:00.000+02:00

de zee en het grijze palet dat haar omringde hebben me goed gedaan donderdag en vrijdag. eindelijk heb ik nog eens het gevoel gehad te zijn thuisgekomen, want de weerslag van een jaar spanning was toch wel onvermijdelijk. in het begin probeerde ik het nog zowat te negeren, door 's avonds snel snel op café te gaan en aldaar te blijven tot de zon weer scheen, maar dat helpt nu eenmaal niet, als leegte zijn intrede doet. meestal wiegelde ik dan een beetje door de straten omdat ik een beetje aangeschoten was, en op zo'n moment ging ik steevast een vriend uit de klas opzoeken. hij voorzag me dan met de stabiliteit die ik nodig had, of hoe je het ook wil noemen, een Helpdesk als de grond onder je voeten een beetje teveel gaat hellen langs een bepaalde kant. nu, wat ik vreemd vind aan leegte is dat ze niet leeg is: je zou er zelfs bij kunnen stilstaan, maar then again, geen zin, vandaag niet.

leuvenementen en gentiteiten

2005-05-02T16:24:00.000+02:00

Zaterdag was er een fijne reünie gepland in Leuven van de presidiumleden van enkele jaren geleden. Reünie doet me een beetje denken dat we stilaan het studentenleven ontgroeid geraken, maar geen paniek: nieuwe toekomstplannen kunnen ook fijn zijn. Het is een gezellig uitje geworden, dat vooral interessant was voor mij: omdat ik nagenoeg de enige ben die leuven achter zich heeft gelaten was ik meteen weer op de hoogte van de nieuwste roddels.

Gisteren dan weer een zalige zondag in Gent: een beetje gekuierd in de zon op het Sint-Baafsplein, een kriek gedronken, en een beetje rondgewandeld. Omdat ik eens degene was die nog allerlei werk had voor het einde van het weekend beloofde D. mij te verrassen met een maaltijd. Nu weet ik wel dat we niet echt dezelfde smaak hebben wat betreft eten: hij houdt nu eenmaal erg van traditionele maaltijden (patatten, vlees en groenten). Gisteren kreeg ik echter: worst, witloof met ham, en aangebrandde boomstammetjes onder het mom "ik heb de aardappelen vervangen door vlees, dat leek me beter". Ik verdedigde de verse groenten ten voordele van de diepvriesgroenten die bijna nog knarsten tussen mijn tanden. Daar was D. niet mee akkoord: hij stak een redevoering waarbij hij de stelling verdedigde dat diepvriesgroenten beter zijn voor de potentie. "Diepvriesgroenten komen namelijk uit andere landen waar minder pesticiden worden gebruikt". Dat moet je natuurlijk wel zeggen tegen iemand die in de thuishaven omringd wordt door eindeloze velden groenten en tientallen diepvriesbedrijven. Om nog maar te zwijgen over het feit dat het in essentie natuurlijk gaat over de smaak! Daarna kwamen de boomstammetjes. Die waren best origineel gebakken: zwart aan de buitenkant, rauw aan de binnenkant. Ik stelde voor om ze even te onderwerpen aan microgolven, waarop D. protesteerde: "een microgolfoven braadt niet, dat doet een pan". De boomstammen gingen de micro in, niet omdat ik ze zo graag wou opeten, maar vooral om mijn gelijk te bewijzen. D. bleef verwonderd achter: "Alé als een microgolfoven ook al kan braden, waarom gebruiken mensen dan nog een fornuis?". Ik werd een glaasje fruitsap aangeboden, dat erg zuur en bitter smaakte. Toen ik D. vroeg de vervaldatum te checken bleek het fruitsap al lichtjaren niet meer consumeerbaar.

Er zijn twee mogelijkheden voor die strategie. Ten eerste wil hij mij vergiftigen met het voedsel en de drank die hij me serveerde. Dat zou een weinig effectieve methode zijn, want mensen sterven niet gauw van slecht eten. De tweede mogelijkheid is dat hij me zodanig slecht eten wil serveren, dat ik nooit of te nimmer nog iets wil eten dat hij heeft aangeraakt, wat er dan weer zou toe leiden dat ik de verantwoordelijkheid voor de keuken weer op mij neem, wat dan weer als gevolg heeft dat we lekker, gezond en gevarieerd eten en dat we voldaan zijn als we van tafel komen. Mijn vermoedens gaan in de laatste richting.

flaneren

2005-04-26T22:35:00.000+02:00

ja, ik was bijna vergeten hoe het voelt om tijdloos te zijn, want nu ik er over nadenk heb ik sinds november tot vorige week geen énkel studeervrij weekend gehad, laat staan week. deze morgen ben ik een bezoekje gaan brengen aan de nieuwe antwerpse stadsbieb. toegegeven, de technologische snufjes staan nog niet allemaal op punt, maar als het goed zal werken, ziet het er 'dodelijk efficiënt' uit.

het was niet allemaal pret en tevree vandaag, want we moesten één of andere k*topdracht doen voor 'Informatiesystemen'. De bedoeling was dat we voor een zekere onderneming Bottelier een dataflowdiagram zouden ontwerpen, volgens de methode van Gane en Sarson. Dat is voor een leek als ik niet alleen oninteressant, bovendien is het een mentale kwelling. Ik schrijf het dus als een oproep: is er iemand die hier iets over kent, en er geen graten in ziet een handje toe te steken, ik zal je eeuwig dankbaar zijn!(de opdracht is beperkt tot één A4-tje). Aangezien we toch niet echt productief waren met de dataflow hebben we ons kapot gelachen met de muziek van Wing . Vooral 'Fernando', 'Don't cry for me argentina' en ook nog 'I want to hold your hand'. En beware, ik denk dat het geen grap is.

live vanuit Gent...

2005-04-24T21:06:00.000+02:00

Eigenlijk vind ik mezelf best wel een lucky bastard, ik wissel constant af tussen twee vrij leuke en dynamische steden in België, ik ben klaar met de examens, en sinds D. mijn leven terug binnenwandelde alsof het nooit anders is geweest voel ik me super. Helaas was dat buiten mijn hormonenhuishouding gerekend, die mij met de regelmaat van de klok onstopbare huilbuien oplevert, om een moment later weer onhoudbaar heppie te zijn. Dat geeft me het gevoel dat ik een labiele nietsnut ben, maar then again, weet ik dat het binnen een paar daagjes hopelijk weer de oude ben. Gisteren heb ik een zalig dagje doorgebracht, eerst wat gaan slenteren met mams in Brugge. Nu t-shirtjes en jeans definitief passé zijn met mijn job, moet ik wel dringend mijn kleerkast updaten. De bedoeling was dus dat ik wat nieuwe leuke bloesjes enzo zou kopen, maar verder dan een klassieke zwarte broek van Benetton ben ik niet geraakt. De drukte in de Brugse straten was onhoudbaar, niet alleen stond op elke hoek van de straat een menigte toeristen van afkomst allerhande geschaard, bovendien was ook nog een vreemd volkje verenigd voor de meifoor (én dat terwijl het nog niet eens mei is). Ik vond het wel spijtig dat ik mijn fototoestel niet bijhad, vooral toen ik een vrouw zag tussen de menigte die haar eigen kruistocht deed met een gigantisch wit kruis waarop Jezus geschilderd stond in rode letters. Ik probeerde de blik op haar gezicht te plaatsen, vroeg me af of ze anderen wou choqueren, maar ze leek eerder getormenteerd onder de zware last van het kruis. Het was misschien een persoonlijke oproep aan God om Jezus terug te sturen, nu Ratzinger verkozen is tot president. Na ja, na onze korte omwenteling in Brugge aten we nog een ijsje (straciatella en kokos) om vervolgens terug te keren richting Ardooie. Ik pakte mijn spullen bijeen, en voor ik het wist stond D. aan de voordeur(met vooraf een waarschuwingstelefoontje: er is toch zeker niemand thuis?). We reden Gentwaarts, en in Deinze maakten we halt bij Brico. Daar moesten we kiezen tussen een aantal plantjes om het appartement op te fleuren, en uiteindelijk raadde ik de vleesetende plant aan "omdat dat bij je past lieveling". Daarna nog de wekelijkse aankopen in Carrefour (God wat haat ik die winkel), een korte stop in het appartement om ons vlees te prepareren, we moesten namelijk naar een BBQ. Daar kwamen we aan, en toen bleek dat de vriend maar een grapje maakte toen hij zei dat we ons eigen vlees moesten meebrengen. Vervolgens maakte ik nog een kleine buiteling toen ik het terras inspecteerde. Van een mooie intrede gesproken! Het was een heel gezellige avond, met uiteraard belachelijk veel eten (we waren niet de enige die de mop verkeerd hadden begrepen), en veel drank die voor mijn neus geconsumeerd werd. Ik was Bobette van dienst, namelijk. Afijn, de avond fijntjes afgesloten, we reden naar het appartement, toen D. plotseling besefte dat z'n gsm zoek was. Hij was hem bij de vrienden vergeten, we maakten dus opnieuw een ommetje in die richting. Toen we bij het appartement aankwamen waren ook nog eens de sleutels zoek van de voordeur. (op dat moment dacht ik: 'maar enfin, dat kun je niet menen. vrouwen zijn echt het extern geheugen van mannen', maar ik zweeg wijselijk om van die feministisch getinte discussies te vermijden). dat was dus dat. een fijne zaterdagavond in Gent.

activi-tijden

2005-04-17T22:57:00.000+02:00

ja, wat doet een mens allemaal? op zaterdagavond de trein genomen, ik wist bijna niet wat me overkwam. rondom mij allemaal meisjes in korte rokjes, lange blote benen en witte buffalo's. de jongens waren in schildersoutfit: witte broek, witte puma's, enfin ja, als het maar wit was. bovendien waren ze storende elementen: ze gingen in de toiletten roken, of deden zelfs nog andere, ondefinieerbare, maar even illegale activiteiten daar. nadien bleek dat dat alles te maken had met de Sensation: white edition, een dance-event voor 15 000 man in witte pakskes.

om de examenstress te counteren, hebben we vandaag definitief met de fruitvliegen op annemies kot afgerekend. gewapend met een stofzuiger (philips: let's make things better) een ware veldslag ontketend, en hulpeloze beestjes alom die met de slagkracht van hun vleugels on-mo-ge-lijk opkonden tegen de sterkte van onze lean mean machine. leve de multifunctionaliteit van de stofzuiger!

vraag + antwoord @Duvelman

2005-04-14T02:04:00.000+02:00

Wie is je favoriete pornoster en waarom?

Tjah, het zal misschien zelfs ongeloofwaardig klinken, maar porno is nu eens iets waarvan ik kan zeggen, zonder meer dat ik er niet naar kijk. Ik zou ook niet de minste moeite hebben dat toe te geven als het zo zou zijn. Ik zal kort even "mijn leven en porno" toelichten. De eerste keer dat ik in contact kwam met porno was ik een jaar of zeventien en zat ik in een hotelkamer in Parijs. De chaos op het beeldscherm van lichaamsdelen die op elke mogelijke manier elke mogelijke opening inlijven, met uitspattingen alom, heeft bij mij een onomkeerbare slechte indruk nagelaten. De tweede keer dat ik porno zag was op een rustige avond in Granada, toen ik bij mijn mannelijke buren aanklopte rond een uur of elf. We praatten wat terwijl de teevee opstond, en voor we het wisten was het laat genoeg om hetzelfde genre lichamelijke wirwar te zien op het scherm. Het kan kinderachtig klinken, maar ik kan echt niéts anders presteren dan lachen als ik iets dergelijks zie. Terug heb ik het opgegeven na een kwartier. De derde keer dat ik porno zag was laatst, toen ik samen met een vriendin op de laptop van haar vriend een XXX-videobestand zag staan. Het was een Spaanse pornofilm uit de jaren tachtig, met heel grappige zinspelingen in het genre van "te gusta montar a caballo", en met twee blondines uit hetzelfde tijdperk. De chaos was minder, ik hield het nog steeds niet lang vol, en het was eigenlijk boven alles wat het niet was, grappig, althans dat is mijn perceptie ervan. Geef mij dan toch maar een beetje erotiek, als in Lucía y el sexo.

Heb je soms dat je geschokt bent over de dingen waaraan je denkt?

Ja, dat kom ik wel eens tegen. Wat me echter nog meer schokt, is het wakkerworden na één van mijn dromen, waarin ik bang ben gemaakt door één of andere klasgenoot, of iemand uit mijn kennissenkring aan zijn einde heb zien komen in één van mijn nachtmerries. Soms ben ik wel geschokt door het feit dat ik hardop begin te lachen met niet-grappige situaties (lees: een prof die zich bijna verstikt in hoest en bijhorende slijmen) (of nog: een parkinson-patiënt op het nieuws die ongecontroleerde bewegingen maakt.)

Wat is de vroegste misdaad die je je kunt herinneren?

Ik moet een jaar of vier zijn geweest, en in die tijd dacht ik nog dacht dat laat gaan slapen een misdaad was. op een avond kwam ik terug uit bed en stond ik op onze wenteltrap te kijken door het kleine ruitje in de living om te zien wat mijn ouders daar aan het doen waren. Ik dacht dat na slapenstijd allerlei uren-lange spannende dingen te gebeuren stonden, maar groot was mijn ontgoocheling toen ik merkte dat er alleen maar teevee werd gekeken. Ik weet nog dat toen ik mijn ma zag opstaan uit de zetel, vliegensvlug onder de lakens kroop, en daar lag met bibberende knieëen en angstvallig dichtgeknepen ogen, uit angst dat mijn misdaad ontdekt zou worden.
De tweede misdaad zal wel de omvorming zijn geweest van een lego-ridderkasteel, of laadplaats naar een lego-huisje met mama, papa en kindjes. Dat heeft me toen een flinke knokpartij met beider broers opgeleverd. De derde misdaad die ik beging was het stelen van een Caprisonne (je weet wel, dat fruitsap-achtig goedje in rare verpakkingen) in de tijd dat we nog een fruitwinkel hadden. misschien is wel een carrière weggelegd voor mij als misdadiger.

waarom kun je soms 's nachts de slaap niet vatten?

soms overvalt mij op onbewaakte momenten een tergende slapeloosheid, met bijhorende existentiële angst, met vragen als "waarom, waarom, waarom" die steeds op de achtergrond dreunen, en vage richtingaanwijzers als "het is voor altijd en altijd" die soms wel een hele nacht om zeep helpen. dan fantaseer ik wel eens over hoe mensen zich in bochten wringen om allerlei soms imaginaire problemen aan te pakken, en hoe alles anders zou zijn moesten we een woord als "appel" gebruiken voor "sex", of moesten we nu eens met zijn allen stoppen met werken en gewoon in onzen eigen hof groenten kweken en leven van de liefde en zonneschijn. of hoe bepaalde keuzes je leven voorgoed in een bepaalde richting stuwen, maar je steeds onderhevig blijft aan de onomkeerbaarheid van de tijd, die zo onvatbaar is dat het soms lijkt dat hij niet bestaat.

SjerLot heeft iets gevonden!

2005-04-13T17:55:00.000+02:00

de regen druilde een beetje op mijn kop, ik kwam op straat en een motorrijder die vlak voor mijn neus te glijden met zijn moto, en eindigde uiteindelijk naast het trottoir waar ik aan het wandelen was. dat verbaasde me even, maar hulp kwam aangesneld, en ik had er precies niet zoveel meer te zoeken. ik had een cursus Interculturele communicatie onder mijn arm, toen mijn ~~mobieltje~~ gsm me plots verraste. Ik bleek net te laat om de persoon achter het geheim nummer te achterhalen, maar ik wandelde door naar het kopiekot om te zorgen voor een deftige voorbereiding van mijn examen van vandaag. daar werd ik opnieuw verrast door mijn telefoon: ze belden van Maersk, het bedrijf waar ik heb gesolliciteerd, en ik voelde me plotsklaps helemaal ineenkrimpen: oog in oog met de ultieme afwijzing, voelde ik mijn hart bonzen op vijfentwintig plaatsen tegelijk. "We willen je graag bij het MISE programma van Maersk van volgend jaar" waren de verlossende woorden waarmee ik te weten kwam dat ik de job heb! Let's get it started, vanaf 1 augustus! Joehoew!

mn. zkt. vr.

2005-04-10T14:46:00.000+02:00

omdat het onderwerp onuitputtelijk is, wil ik graag nog even terugkomen op het thema van internetdatingsites. uit de profielen die ik heb bekeken heb ik het volgende bericht samengesteld. ik wil nog even benadrukken dat van dit alles niets overdreven is, of aangepast aan mijn eigen creatieve tentakels: dit is gewoon hoe het letterlijk geschreven stond. Enjoy!

Uiterlijk...
Mijn haardracht is gewoonlijk. Ik heb een lichte bros van haar. Ik heb een verzorcht uiterlijk maar ook zeer lief. Voor de verdere rest heb ik bruine ogen, ben slank, beetje gespiert op me buik? Ik heb een sportifie lichaam. Ik ben dus sportief aangelegen. Heb een normaal prostuur. Ik heb een lichte beving in mijn rechterarm.

Iets over mezelf...
Ik studeer menselijke wetenschap (psychologie). Ik ben een jongen die met een roze bril door het leven gaat. Ben zelf een jonge die vaak gedumpt is door meisjes heel vaak? Ik hou niet van leugenaarmensen. Ik hou van techo, tekno, breakcore, hardcore, lounge, bootyhouse,hard-trance, ect, ect, ect. Ik ben een uitgangstype: ik ga graag iets drinken tot in de laate uurtjes. Ik hou graag van uitgaan, en ben een aantrekkingsmagneet. Ik ga ook graag een filmpje pakken. Ik ben voor alles in. Ik ben porgressief.

Ik ben op zoek naar...
Ik zoek iemand, wat wilt u? Ik ben op zoek groot relatie, hopelijk voor blijvend. Ik zoek mooi meisje of vrouw en niet leugenaar is in het kort. Iemand die rechtaan - rechttoe is. Hou niet van dat ze tegen me liegt en niet vreemd gaat en me altijd trouw blijft? Ik zoek een leuke, lieve meid die met mij wil gaan samenwonen in Turnhout.

Geef me 'ns een mailtje...

God is a deejay

2005-03-24T20:55:00.000+01:00

Als ik vind dat mijn leven oninteressant is, vind ik altijd vanalles om op mijn weblog te zetten. heb ik het druk en vanalles te doen, is er gewoon geen tijd meer om me achter mijn scherm te zetten (of wil ik de tijd die over is aan iets anders besteden) en weet ik gewoon niet wat kiezen om over te schrijven. fiew. Het is waarschijnlijk toch allemaal logischer dan het voor mij lijkt.

Laten we beginnen waar ik laatst was gebleven: de geblokkeerde rug. de goden waren me inderdeed gunstig gezind, ik kreeg een parel van een kinesist die me bovendien ook zelfredzaam maakte met een aantal rug -en buikspieroefeningen en eindigde met "als alles goed gaat, zie ik je nooit hier nooit meer terug" (that's the spirit my friend). hij zorgde er bovendien dus ook voor (samen met een aardige dosis Myolastan en oefeningen) dat ik het weekend op de piste doorbracht (met heel veel dank daarvoor) en niet op de terrasjes ernaast. het zou echt een kwelling zijn geweest, met het mooie weer, en de zalige hellingen in Tignes.

De werkgoden waren me goedgezind: ik deed mijn eerste interview bij M***** en ik denk dat ik het er behoorlijk van af bracht, hoewel je natuurlijk nooit zeker weet of de persoonlijkheid die jij hebt degene is die ze zoeken, enz, enz, maar afijn: dezelfde middag nog kreeg ik een afspraak voor mijn tweede interview. Je zou voor minder blij zijn.

Wat betreft de uitgaansgoden (lees "God straft onmiddellijk"): herinnert u zich nog de onbeschofte cafébaas die me op even onbehouwen manier buitengegooid had? Welja, café Tempus, Ossenmarkt, Antwerpen, wordt definitief opgedoekt, en er is geen contract of advocaat die er nog iets kan aan veranderen. En nu begin ik natuurlijk weer meelij te krijgen met de underdog.

Last but not least nog Cupido: hier teveel woorden schrijven zou onrecht doen aan de realiteit. laat ik het samenvatten: vlinders alom, de lente is in het land, het is weer allemaal plezant. ik kreeg een fijn diner na een uitputtende dag, het was een ode aan de romantiek (met kaarslicht).

kan er

2005-03-17T03:28:00.000+01:00

mij iemand uitleggen waarom ik net nu, na drie maanden tomeloos verlangen naar skireis, mij moet bukken en er een lumbale discus moet verschuiven? dat ik net nu bij elke foute beweging schreeuwende pijn ervaar? dat ik niet alleen smartelijk moet aanschouwen hoe ik houterig doorheen de straten vooruitschuif, maar bovendien mijn snowboardexperiment zal moeten beperken tot kijken hoe anderen de hellingen afglijden? Vrouwe Fortuna, net als u mij dit onheil stuurde, stuur mij nu ook een goede osteopaat die alles weer netjes op zijn plaats schuift. Lot zal uw eeuwig dankbaar zijn.

wat was het

2005-03-02T17:24:00.000+01:00

weer bijster koud weer deze morgen, met lichte sneeuwval. ik schoof een beetje vooruit naast de Vooruit, op het gladde wegdek. het leek even of de wind mijn jas optilde op zijn gure tonen. maar gelukkig lachte mijn ontbijt me toe enkele minuten daarvoor, honingzoet, met een fruitsapje en heel veel warmte en Lot zag dat het goed was. met als medepassagier in de trein mijn onverzettelijk heppie gevoel, daar door het raam getuurd, mij voor eens niet geërgerd aan alle ergerlijke fenomenen, daarna met mijn vrolijkknalgele *tanker* door 't Stad gefietst, genoten van de warme tas thee bij aankomst op UAMS, in de les gezeten, niet zo goed opgelet, gezellig gepraat met de mensjes van mijn school. Middaggegeten in het Kommeke Soep, tasje preivelouté met keilekkere bo'kes. Nagedacht, gelukkig geweest, onoverwinnelijke glimlach op het gezicht getoverd.

Tempus Ossenmarkt A'pen: NO GO!

2005-02-17T12:49:00.000+01:00

wakker worden, met een voor een streepje geopende velux die een vaal onzuiver licht in de kamer sprankelt met mondjesmaat. het volmaakte gevoel nog eens zonder enig greintje schuldgevoel eindeloos te mogen woelen in zachte dekens. de warmte die ik dan ervaar is een beetje klam, maar toch gezellig coconachtig. erna een beetje schuifelen doorheen de chaotische kamer. een beetje hoofdpijn, die werkt als achtergrondruis op een oude radio.

en dan bedenken hoe het uiteindelijk allemaal gelopen was gisterenavond, hoe die ene brok testosteron me in het universum van afkeer had geworpen. Die afkeer kwam er omdat deze man me met zijn met door alcohol gestuwde aderen buitengooide uit zijn café, nadat ik een ontgoocheld gebaar had gemaakt waarmee ik bedoelde dat ik het spijtig vond dat hij de muziek stiller had gezet. Zonder enige vorm van dialoog werd de muziek afgelegd, werd ik aangemaand en vervolgens uitgescholden met de woorden "ej, wuf, wuf, wuf, buut'n". deze woorden werden achtereenvolgens zoveel malen herhaald met steeds luidere stem, en met een danig haatdragende blik in zijn ogen, dat ik vliegensvlug sjaal, handtas en jas bijeenscharrelde en uiteindelijk met alle gerief in mijn handen vaststelde dat ik de deur niet openkreeg van het café. terwijl de cafébaas aan hetzelfde ritme bleef schelden, kreeg ik de deur maar niet open (de infrastructuur is er ook al niet te best) en kwam er me uiteindelijk een andere gast te hulp die de deur openmaakte en me aanraadde binnen een halfuur eens terug te komen. "eens terugkomen" is natuurlijk niet het eerste dat in je opkomt als je denkt dat de cafébaas klaar is om je ter plekke neer te slaan. nu ja, in elk geval, dit maar om te zeggen dat ik Café Tempus ten stelligste afraad, niet alleen voor de weinig hartelijke ontvangst die je te wachten staat, voor de bijster weinig originele naam, maar ook en vooral voor de schrale biergeur, het troosteloze decor en de cafébaas die als het ware het "perfecte" uithangbord is van het boerse cliché imago van de west-vlaming. nu kun je je afvragen hoe het dan überhaupt komt waarom we in zo een tent komen - wel het was de eerste keer dat we er kwamen (en het was dan nog mijn idee, nota bene), en alle andere cafés waren al dicht. ik moet waarschijnlijk niet erop wijzen dat ik in die andere cafés zoiets niet zie gebeuren, laat staan met mezelf.

"we dronken een glas

2005-02-09T13:07:00.000+01:00

we pisten een plas, en alles bleef zoals het was"

als je eens achterovergedrukt wil worden in je bureaustoel terwijl je naar het scherm wordt gezogen van zoveel verbazing met de omnipresente gedachte "droom ik het nu of ben ik de enige die het is ontgaan dat België uiteenvalt?" - klik dan hier

de eerste

2005-01-31T19:58:00.000+01:00

dubieuze aanvaring (dat was het ook bijna letterlijk) met het mannelijke geslacht was toen ik omstreeks 01.25 naar mijn kot terugwandelde na een drankje te hebben geconsumeerd in Den Buvee. een BMW stopte naast mij, ruit naar beneden en twee (mannelijke) hoofden die eruit bungelden. Ik probeerde ze te negeren, hoewel het geen negers waren, door gewoon met rasse schred door te stappen (ik was maar op vijftig meter meer verwijderd van mijn kotteken). helaas had ik niet op de overtuigingskracht gerekend van het mannelijk gespuis dat even snel in achteruit schakelde, en meereed, vervolgens handrem dichttrok en achter mij stond. ik gunde ze net géén oogopslag vanuit de ooghoek, en stapte nog steeds door, met het gevoel alsof ik tienduizenden harten had op elke plaats van mijn lichaam dan nog wel. tot ik werd vastgegrepen bij de arm, en een discussie begon in de trant van: "geef mij toch je nummer? gaan we iets drinken, geef mij je nummer, zal ik je naar huis brengen?" ik moet de jonge gast nogal met veel onbegrip hebben aangekeken, want daarop zei hij: "nee, je moet niet bang zijn, ikke geen marokkaan, ikke een turk" (ja, dat is nu wel hét overtuigendste argument ever) (alsof ik met een onbekende Vlaming zomaar de auto zou induiken, of het café, of erger nog...). uiteindelijk bleef er geen afschudden aan, en eindigde ik met het telefoonnummer van Yasin in mijn nieuwe gsm. Dat volstond gelukkig om te mogen doorstappen en te mogen gaan slapen.

muziek-weetjes

2005-01-29T20:02:00.000+01:00

Ik doe mee aan de grote muziekestaffette- enquête:

Hoeveel muziek staat er momenteel op je peecee?
op mijn peecee stond 23 GB muziek (shame on me), die ik er zonet heb van gegooid uit vrees voor een bezoekje van de BOB

Wat is je laatst aangeschafte ceedee?
soundtrack van hable con ella, en laatst gekregen: Andalucía Personal, en ook nog een ceedee met oppepmuziek van deze M/V met talent http://webderillusies.blogspot.com wie ik bij deze het muziekstokje ook toewerp

Wat is het laatst beluisterde nummer voor je dit las?
Quelqu'un m'a dit - Carla Bruni

Geef 4 nrs door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen
ik heb er nogal een heleboel meer dan vier vrees ik, maar als ik dan toch moet kiezen; een selectietje:

Gorki - Arme jongen, voor "lieveling, lief konijn, hartendiefje, alsjeblief"

Gabriel Rios - Cinco Manos: zalig zuiders nummer dat mijn heupen een beetje kriebeltjes geeft
Aimee Mann - It's not going to stop: voor de zalig gevoelige pianomuziek in het begin, voor "it's not going to stop, til you wise up", voor een if it doesn't kill me, it makes me stronger- moment.

dEUS - disappointed in the sun, mijn obsessie voor de zon, en haar omnipresente aanwezigheid enz

Everything but the girl - Missing / Hotel California - Eagles het neemt me mee op een golf naar het verleden, en het doet me een beetje denken aan het strand in Granada, walkman delend met toenmalige kennisje

en dan willen we vooral niet vergeten: Ben Harper, Tindersticks, Massive Attack, enz enz enz en alle soundtracks waarop ik ook verkikkerd ben (Requiem for a dream, Lost highway, Kill Bill, Hable con ella, ... ) en vooral ook verduidelijken dat dit lijstje absoluut niet representatief is, wegens veel te kort... vwala.

en-em-bee-is

2005-01-29T10:35:00.000+01:00

met twintigduizend soldaten die een beetje heen- en weer aan het marcheren waren in mijn hoofd (koppijn van jewelste) wou ik vliegensvlug naar huis toe. maar wat ik toen met de trein meemaakte sloeg natuurlijk weer alles. van Antwerpen tot Gent verliep alles vlot, maar toen ik aldaar overstapte richting De Panne besefte ik niet wat een lijdensweg mij te wachten stond. In Deinze was mijn normale aankomstuur al bereikt (16.15) en werden de reizigers met bestemming Tielt verzocht af te stappen alwaar een bus ons naar huis zou brengen, en dat allemaal wegens een "persoonsongeval". Toen ik dus effectief beneden kwam was er helemaal geen bus te bespeuren, en toen ik het vroeg aan de stationschef zei die dat er zodra een speciale bus zou komen en dat de trein niet kon doorrijden "omdat er ééntje onder lag" (met dank voor de subtiel gekozen woorden). Maar er kwam helemaal geen bus. Toen stond ik een beetje te stationeren bij vriestemperatuur voor iets meer dan een uur, en toen kwam de reguliere bus van De Lijn. Maar de buschauffeur wist helemaal van niets, en wij moesten dus een ticket betalen. Toen we doorheen de velden naar Tielt reden (eindelijk!) konden wij plotseling niet doorrijden, want we stonden aan een overweg vast. Toen ik door het raam keek ondervond ik aan den lijve wat absurditeit was: we stonden aan de overweg waar het treinongeluk was gebeurd. Toen dacht ik toch wel even bij mezelf: "Wat een geluk, het kan niet meer stuk". Balans van het hele gebeuren: 14.39 antwerpen - 18.35 lot thuis: ze hebben het toch weer mooi gekund.

ik moet ...

2005-01-16T01:26:00.000+01:00

helemaal geen rol ambiëren in de serie "Vreemde voorvallen op openbare plaatsen", want die rol heb ik namelijk al. Stel je namelijk voor: ik wandelde op mijn gemak langs de keyserlei, toen ineens het besef doordrong dat mijn trein misschien niet om 43 vertrok na het uur, maar om 37 na, en dat besef drong door om 35 na. Gezien treinen nooit te laat vertrekken wanneer je dat eens wenst: hollend op hakken op de roltrap, met een giganteske weekendtas over de schouder, een hoorn des studieovervloeds als het ware. als u zich trouwens ooit heeft afgevraagd of het mogelijk is om met een hand tussen de deur te reizen: nee, dat is niet mogelijk. wanneer je op de trein probeert te stappen als de deuren aan het dichtgaan zijn (met bijhorende tuuuuuuut) en daarbij stoten op een object (pak mezelf als voorbeeld), dan reageren ze door weer open te gaan. fieeeeew.

exaam financiële blablabla

2005-01-12T22:32:00.000+01:00

ik voel mij alsof ik een financiële kloot ben afgetrokken, en dat op zich is iets dat heel moeilijk te bereiken valt, gezien ik een meissie ben. maar goed, hier haal ik maar mijn altijd-relativeer-maar-meer boven, hoewel dat niet wegneemt dat ik me een zinkend schip voel in de steeds groter wordende zee van werk. nu nog een tsoenami, en dan, ja wat dan?

cosas pendientes

2005-01-08T15:13:00.000+01:00

onder hangende zaken (nog te doen), versta ik:

iedereen feliciteren voor het nieuwe jaar, hoewel dat in wezen nogal absurd is, gezien dat jaar tot nu toe nog niets heeft verwezenlijkt waardoor het specialer is dan andere jaren. felicitaties voor het nieuwe jaar zijn de enige felicitaties waarbij de volgorde omgekeerd is: eerst de felicitatie, en dan pas de verwezenlijking.
principieel voet bij stuk houden wat betreft mijn voornemens voor 2005: niet te vaak meer meedoen aan overdadige alcoholconsumptie, alles op tijd studeren, niet te veel muggenziften, geen giftige substanties meer mijn longen inzuigen, geen onverantwoord gedrag meer (denkend aan de rodeorit in antwerpen laatst)...
de essentie snel doorhebben van vakken zoals Financial Accounting (aka Fucking Annoying) zonder dat de cijfertjes beginnen te dansen voor mijn netvlies, wat nu dus het geval is wegens overload aan onbegrijpelijke informatie
op tijd en stond voorgaande principes vergeten, anders loop ik het risico dat saaiheid mijn levensadem wordt, dat mag in geen geval gebeuren: ik wil geen zielige loner worden op deze aardkloot
La Caprichosa bedanken, voor de nieuwjaarsinzet zonder capriolen, met overheerlijke hapjes, kaasfondue en de dubbele gang nagerechten. amai, dat was een avond zonder poespas, maar mét een dansende muis op de frigo die gelukkig geen kaas gegeten had van de kaasfondue, maar die er niettemin voor zorgde dat ik zowat mijn stembanden uit mijn keel had geschreeuwd, en dat nog voor het nieuwe jaar begonnen was. Bedankt ook voor het letterlijk onbetaalbare nieuwjaarsvuurwerk, voor de bescherming tijdens het oversteken van een brug toen er net naast ons oor een vuurpijl ontplofte. Bedankt ook Spaceman Spurre voor de bescherming op de Dam, toen de plaatselijke dorpsidioot zijn tong in onze mond probeerde te boren. Bedankt Jootje, voor de keieierige gerechten, en ook natuurlijk ook voor het woord van de eeuw uit te vinden. Bedankt alle rest voor het gesjellige samenzijn.

fout nieuws (2)

2004-12-28T13:56:00.000+01:00

ik begrijp dat mensen aangeslagen zijn door de gevolgen van de aardbeving in azië. maar danig in de war dat de objectiviteit van het nieuws in het gedrang komt? zo stel ik vast dat Phuket constant wordt genoemd in het nieuws, omdat toevallig de eerste de beste Belgische dorpsidioot daar verblijft (Jacques Vermeire) en een aantal Belgische toeristen. of omdat het het meest bekend in de oren klinkt, want de objectieve feiten zijn duidelijk:

Sri Lanka. 12 000 doden. (...) Een miljoen mensen zouden gevlucht zijn.
Thailand. 840 doden. De westkust werd zwaar geraakt, met onder meer de toeristische centra Phuket en Phi Phi.
Een beetje verder, bij een foto, lees je dan: "Thailand, Phi-Phi eiland. Een van de slachtoffers onder het puin. Het eiland is een van de ergst getroffen gebieden."(DS, 28/12/2004)

Akkoord, het is voor iedereen erg, en vooral voor de overleden slachtoffers. Maar laten we toch eerlijk de feiten onder ogen zien: de overlevende toeristen keren terug naar een warme, rijke thuishaven, dus zij zijn niet de grootste slachtoffers van deze natuurramp.

oud nieuws (1)

2004-12-28T01:08:00.000+01:00

kerstmis op het nieuws, iedereen zal het geweten hebben. zo worden we zowaar gekatapulteerd naar gasthuisberg waar vier kerstbabies zijn geboren (hoezee, hoezee) (het zijn er dubbel zoveel als anders) (oorzaak: de volle maan, hoewel wetenschappelijk onderzoek bewijst van niet), daarna naar één of ander ruimteschip waar de bemanning zonder eten zat, wegens een foutje in de inventaris (fouten zijn niet altijd even menselijk), en als bedankje krijgt het publiek dan een zwaartekrachtloze tuimeling (tralalaliere), daarna in vogelvlucht naar een zeilboot waar de deelnemers aan één of andere wereldrondvaartcompetitie een beetje eenzaam waren (waarom doe je daar dan ook aan mee, denk ik dan bij mezelf), en volgende week zeg ik, helderziende als ik ben, dat we vast naar australische stranden gaan waar het nieuwe jaar wordt ingeluid met bbq's, naar ijsberen die in de oostendse zee een plons wagen, naar time square etc etc etc etc

ho ho ho

2004-12-26T23:42:00.000+01:00

daarnet heb ik de kerstman buitengegooid, genoeg commerciële rimram door mijn strot voor het eerste half jaar, placht ik zo te zeggen. een beetje grappig tafereel voorgehad op kerstavond, mijn tante drong er heel hard op aan om de champagne mee te brengen, die zo een tien jaar oud bleek te zijn, zo geel als een gouden zon op een mooie ondergang, en dat was ook waar deze schuimwijn op leek, onze ondergang, met bittere smaak, bellen die in het luchtledige verdwenen waren, kurken die zelfs niet meer knalden maar slechts met een duf "plopje" de werkelijkheid tegemoet traden, etc etc. als verantwoordelijke voor de aperitief kneep ik mijn ogen dicht voor het schabouwelijke tafereel, kijkend naar roodaanlopende wangen van gemengde gevoelens: schaamte, furie, braakneigingen bij de smaak van overjaarse champagne. mijn vader, die nogal eens overtuigd is dat hij het licht heeft gevonden, gooide simpelweg zijn prille wijnkennis in de groep, haalde er een goede fles bij ter vergelijking, en één voor één slopen we naar de keuken om de bedorven waar in te ruilen voor de goede. iedereen blij met een goede afloop, afgezien dan van de op de tenen getrapte oom, en we verorberden nog heel gelukkig een lang feestmaal.

blokit , blogit

2004-12-22T21:51:00.000+01:00

amai, de niet onvoorziene hoop leerstof uiteindelijk toch -min of meer- verwerkt gekregen, en nu weer op mijn gemak de notie *tijd* aan het herontdekken. dan stap ik met beide benen uit bed, kom ik los van mijn eigen wereld en val met lichte verbazing in het hele kerstgebeuren dat rondom mij een eigen leven is gaan leiden, met schaatspistes alom, sfeerlichterij, mensen die in drukke menigtes samentroepen om in een miezerige regen en heel overtuigde winterkouwou nog de laatste kadootjes bijeen te scharrelen. en dan zelf de snijdende vrieswind ondergaan die mijn handen en voeten vastgrijpt en niet meer loslaat tot ik ze nagenoeg niet meer met mijn lichaam associeer, gezellig binnen schuilen, om te worden achterovergedrukt, binnenstebuiten geschud door een parel van een film, Gegen die Wand.

over veters enzo

2004-12-18T15:18:00.002+01:00

slenterde ik door godvergeten straat, de regen druilde op mijn kop, mijn haar werd terug warrig (dat is volgens mij het fundamentele idee waar mijn haar steeds naartoe streeft: warrigheid: als ik niet constant zou tussenkomen met gel, borstel, shampooing zou het altijd terugkeren naar chaos), en op de achtergrond nog steeds een soort pingpongpijnballetje dat heen -en weertikte tussen de wanden van mijn informatie -en gevoelsverwerkingsunit (hoofd). op dat eigenste moment struikelde ik nagenoeg over mijn veters, ik heb namelijk soms de nonchalance die open te laten, om sociale interactie uit te lokken bij de medemens (dat klinkt een beetje pathetisch -besef ik nu). ik trapte dus op mijn eigen veter, kon me nog net op tijd vastgrijpen aan een voorbijwandelende vensterbank, en slaakte een zucht van opluchting, zo luid dat een omstaander zei: "dat heeft niet veel gescheeld". Nu dus een sprongetje van blijdschap, ik had toch mijn sociaal contact gehad. Dat veterincident herinnerde me aan een scène van enkele maanden terug in de bioscoop in antwerpen. De veter van mijn linkerschoen was toen ook open geweest, en dan nog wel onbewust. Ik stapte op de roltrap in de cinema met mijn kijkgenoot, en toen ik er moest afrollen bleef mijn veter steken in de roltrap (op het stuk waar kindjes normaal de overstap maken door omhooggesleurd te worden aan één arm door hun ouders), waardoor mijn ingebouwde mechanisme (vooruit stappen aan het einde van de roltrap) bleef haken en ik petsboemplets vooroverviel op de tapis plein, en ik bovendien besefte dat de tapis plein zacht was, heel goed uitgewerkt met diverse patronen, ik had namelijk nog nooit, in dat opzicht en van zo dichtbij het tapijt van de bioscoop bestudeerd. al die observaties veranderden natuurlijk niets aan het feit dat ik verbonden was met de roltrap door middel van een veter. de film ging weldra beginnen, dus ik zag alle mensen glimlachend over me stappen, vanuit onverbeterlijk kikkerperspectief. mijn kijkgenoot was ondertussen al aan het rondhollen op zoek naar enig middel om mij te verlossen uit de hachelijke situatie, maar zoals gewoonlijk mannen onbeholpen zijn in noodsituaties, vond hij niet meteen iets. ik bundelde al mijn krachten, en rukte kort aan mijn schoen (mijn kracht tegen die van de machine), ik kreeg mijn zin: ik had mijn schoen terug, de roltrap kreeg haar zin: ze hield het stukje veter dat ze al aan het opeten was. fiew.

bloggen, die handel

2004-12-17T13:48:00.000+01:00

toen ik deze morgen wakker werd leek mijn keel werd dichtgeschroefd, pijnprikkels (eerste vaststelling) en nog welgeteld 9 minuten te gaan voor mijn les begon. ik spurtte doorheen de werkelijkheid van mijn kamer, alsof spurten op zo een moment nog nuttig zou zijn, tussen alle chaos de dingen zoekend die ik nodig had, simultaan tandenpoetsen en gerief pakken enzomeer van die zaken, en dan nog steeds het gevoel hebben dat ik gedompeld ben in traagheid. voor de volgende keer neem ik me voor eerst mijn gedachten te ordenen. okee, toen kwam ik aan in de les, nog een beetje aan het nahijgen, maar toch ook opgelucht dat ik de schade had kunnen beperken, en absentielijst alsnog kon ondertekenen. en dan kwam ik te weten dat vijfteevee voor de hoogopgeleide werkende vrouw bestemd is, en dat dat nogal een beperkt marktsegment is, want dat die maar 2% van de vrouwen uitmaakt. dat soort uitspraken wordt altijd beloond met een bulderlachconcert van basstemmen. afgezien van het feit dat ik niet geloof dat zo weinig vrouwen hoogopgeleid zijn, zat ik me maar toch af te vragen of die hoogopgeleide vrouw niets anders te doen heeft dan zich voor de teevee te installeren en allerlei hersenuitdrogende programmaatjes te slikken. volgens mij heeft die vrouw nu eenmaal geen interesse in heruitzendingen van melrose place waarbij de jaren stillekes als een stofwind je huiskamer binnenwaaien. (en dat weet ik natuurlijk omdat ik heb gekeken naar vijfteevee). damn, er klopt toch iets niet, zou ik zo denken.

verder een nieuw blogje ontdekt dat toch wel even de aandacht verdient, nog in een prille fase, maar alvast veelbelovend- Duvelman, en dan voor gevorderde lezers maar zeker niet minder grappig, de recente weblog van een kennisje van mij - Webderillusies

o what a night

2004-12-11T21:22:00.000+01:00

ik tuurde door het raam en zag nog net de sleep van de jas van de sint verdwijnen, en ik keek in mijn schoen, en kreeg een examen cadeau. de twee andere examens zullen de schuld van de kerstman. in elk geval, zocht ik op een laat uur in een donkere winternacht de kroeg op, om nog vlug een pintje te drinken voor het slapengaan (owkej, ééntje dan). daar een gezamenlijke klaagzang opgezet over alle werk dat we nooit zouden afkrijgen, over alle frustratie omdat we nog zo lang moesten wachten om nog eens goéd uit te gaan. ja, die maandag binnen twee weken, dán zullen we nog eens goed doorgaan. voor we het echter wisten kwamen we in watervallen terecht van gesprekken, liedjes die veel te aanstekelijk waren om onbedanst te blijven, en pintjes veel te goudgeel om te laten staan. en drink er nog eentje, nee, niet belachelijk doen, doe die jas maar uit, nog een allerlaatste in een kaffeetje een beetje verderop (in de zin van 400m) . we mochten meerijden (gaan we echt niet te voet?) in de bolide van een vriend van de kotgenote van een klasgenootje, die daarop wegscheurde, in derde schakelde doorheen de smalle straatjes van antwerpen en met de handrem alles dichtgooide. terwijl hij dat deed, telefoneerde hij schreeuwend richtingaanwijzingen bijeen voor een achtervolger. op dat eigenste moment, een waanzinnige golf ter hoogte van mijn maagstreek, een misselijk gevoel, bleekjes ineenkrimpen en volgende gesprek voeren:

-kan je je vriend vragen om trager te rijden?
-maar dat is helemaal mijn vriend niet.
-wat doen wij dan in deze auto?
-ik weet dat niet
-waar we gaan naartoe?
-ik weet dat niet etc etc etc

we draaiden ergens in, alle remmen opnieuw dicht: we knalden bijna aan tegen een taxi, en eindigden op het falconplein, mijlenver van het kaffee waar we heen gingen. ik strompelde uit de wagen, nog steeds een beetje ziekjes en bekomend van de freewaliebieride. in het desbetreffend kaffee vervoegde een zeer onaangenaam gezelschap ons, een voze kerel van jewelste, een showverkoper bovendien, een pagekopje, verschrikkelijke kleding, een man die alles verkeerd zegt wat hij maar kan verkeerd zeggen, die het zo foutst mogelijke onderwerp aansnijdt, die me er uiteindelijk toe brengt: "red mij" te roepen als in het liedje van de mens, naar mijn medevrienden, lieten me begaan tot ik geen adem meer had, en vervolgens een allerallerlaatste binnenkapte om te gaan slapen. en toen was het 6.10 u. (en vijf voor twaalf stond ik op om te studeren)

stilletjes

2004-12-02T18:17:00.000+01:00

met niet-zijn heb ik nooit goed kunnen omgaan, nu dus evenmin. vandaar dat het een beetje stil is geworden in dit deel van de wereld hier.

pertinente levensvragen

2004-11-24T19:04:00.000+01:00

wordt een augurk aan een struik gekweekt of aan een boom?

ben ik de enige die glimlacht als ik volgende zin in mailbox vind: "ik heb je gsm gevonden op de oprit, gelukkig heb ik hem niet doodgereden en regende het ook niet te hard..."

heeft er überhaupt iemand mijn blog gemist als ik er niet op schrijf?

wereldreis in vijf dagen (deel 2)

2004-11-15T13:04:00.000+01:00

maandag was ik ook al in leuven geweest: en ja, de trein bracht me in alle staten, herfstgekleurd, zonovergoten. uit een ver verbleekt verleden herinnerde dat het een trein was die gesplitst werd op een bepaald punt, en ik stelde mezelf constant de vraag of ik wel op de juiste trein zat, en omdat vertraging bovendien ook nog mijn deel was, een beetje paniek in mijn hoofd. nu, ik ben een meester in het wegsteken van alle bijverschijnselen van de trein nemen, dus bleef ik gewoon zitten waar ik zat (en als ik in het andere einde van België uitkom, so be it)(dan doe ik daar wel een uitstap) en ik reed binnen in Leuven, waar de algekende Stellageur me meteen tegemoet kwam. even leek het alsof ik niet was weggeweest, alsof ik met de macht der gewoonte naar mijn kot wandelde, waar ik vrienden allerlei zou terugzien. dat tweede gebeurde, dat eerste niet.

wereldreis in vijf dagen (deel 1)

2004-11-14T20:49:00.000+01:00

woensdag ging ik naar leuven, waar ik meteen verwelkomd werd met herinneringen aan een mooie voorzomer, waarin ik eigenlijk mijn tijd vulde met nadenken over hoe ik mijn tijd zou vullen en vervolgens dat dan ook niet deed. en daarbij kon ik meteen een heel aantal sferen oproepen, zoals de warmte van een warme periode waarin rokjes wapperden, waarin ik in vanalles tegelijk voelde kriebelen en niet in het minst mijn creatieve kriebel, en die dan ook dikwijls een vrije loop liet gaan voor de uitdaging van de witte leegheid van een computerscherm ... in stellastad had ik reünie en voor het eerst leek het wel of ik aan de vooravond stond van de rest van mijn leven. om het samen te vatten: deel 1 besluit jong zijn en studeren, deel 2: alle rest. ik voel me een beetje tegenstribbelig als ik er aan denk, maar tegelijk moet dat niet negatief zijn. zolang we maar niet moeten veranderen.

today is the day

2004-11-02T16:39:00.000+01:00

ah ja, wat maakt het ook uit, vandaag werd ik wakker, gleed naar beneden via de glijbaan, kwam aan de ontbijttafel waar een heleboel lakeien me stonden op te wachten, net als een klein kamerorkest dat een kleine hymne speelde. daarna dronk ik champagne en shoof ik aan aan het ontbijtbuffet, en zong ik, ongeacht mijn nakend gebrek aan talent. uit de lucht vielen allemaal briefjes waarop mooie citaten stonden, en ik glimlachte. niemand trok er zich wat van aan, iedereen gunde het mij, want today is the day. ik grijnsde, draaide me om in mijn bed en zag dat het allemaal slechts een droom was. slaapdronken slenterde ik naar beneden, keek mezelf aan in de spiegel, zag dat mijn bad-hair-days alsmaar talrijker worden, en ging ontbijten. daar vond ik mamsie met de blijde boodschap, ze wenste me een goede verjaardag. ze wist me te vertellen dat ik exact op datzelfde uur was geboren (8.45u) , 22 jaar geleden. dat dat allemaal de schuld was van mijn opa, die gezegd had de dag daarvoor dat mijn moeder veel aan de stove moest zitten, omdat dat vast die kleine zou uitbroeden, en, zij volgde zijn raad op, en hij had nog gelijk ook. want daags na allerheiligen, werd mijn zieltje op de wereld gezet. en het loopt er nog steeds, onverzettelijk vrolijk rond.

genot or not

2004-11-02T16:21:00.000+01:00

een genot uitgestrekt als groene weilanden waarop vrolijk gevlekte koeien stonden te grazen, als een dekentje op koude winterdagen, als een zon die doorheen wolken prikt en je doet tintelen binnenin, ja zo is genieten van een film op een grijze novemberdag. en dan, wandelen in sitie kortrijk, je beklagen over de doodsheid der stad, waar geen levende ziel rondwaart, waar rijen gesloten etablissementen elkaar aaneenrijgen, waar troosteloze eenzame auto's geparkeerd staan, en geen mens, geen kind te bespeuren is. waar lot lotloos doorheendwaalt, op zoek naar een warme tas chocolademelk en een gezellige babbel. om het tweede te krijgen, en de chocolademelk ook, mét versnaperingen maar dan in niet-gevraagde versie. met een miezerige, driecentimeterige, vieze, witte geringelde worm aan de bodem van het kopje. een ongelovige blik, een lepeltje, om te kijken van dichtbij, en een bleek hoofd dat nee knikt als het ja beseft. met een wee gevoel in de maag, hollen richting toiletten, een misselijkheid van jewelste, een niet te betalen rekening, die ik niet betalen moet. een middagje kortrijk.

vergezocht

2004-10-31T11:38:00.000+01:00

dat in een recent verleden alle flikkenauto's donkere Renault 19 waren? en dat er een kennis van een kennis er niets beter had op gevonden in die lang vervlogen tijden, zich op koude winteravonden lichtblauw te kleden en aan de zijkant van het bestaan te parkeren met zijn donkere Renault 19, of nee, de zijkant van de weg beter? dat soort keren hield hij mensen tegen en vroeg hun papieren, een nogal vergezochte manier om zichzelf te entertainen, edoch zeer doeltreffend. iedereen willigde dan graag zijn eisen in, behalve die twee kerels die nogal verdacht onenthousiast waren en hun BOB-bewijs bovenhaalden en de vraag terugkaatsten: "Wie bent u dan wel?". De arme grappenmaker probeerde er zich nog uit te redden, maar dat was allemaal tevergeefs, en hij bracht een nachtje in de cel door. En zijn vrienden keken ernaar, en gniffelden achter hun vuistje.

kijk

2004-10-28T22:07:00.000+02:00

naar de werkelijkheid, omhels ze. in de douche, mij-merend, ontdekte ik daar op het grijze linoleum rode glinsterende stippen, kerstboomrood, en glinsterend zoals alleen van die kleine sterretjes dat kunnen. op pikzwarte avonden met een helder firmament.

en ook: een spiegel waarin je niet spiegelen kunt omdat de lucht eraan is blijven plakken. dat kun je ongedaan maken door er met de haardroger even warme lucht op te blazen. dat heeft te maken met natuurverschijnselen: condensatie.

water kan ook in vloeibare vorm getransporteerd worden. in de ruimte kan dat, heb ik mij laten vertellen vandaag. dat is vooral vervelend als die vloeibare vorm iets is dat niet drinkbaar is, lichaamsvloeistof bievoorbeeld. dat alles heeft te maken met cohesie. dus, zo zie je maar, ik ben nog steeds een onwetend stipje mens in een alheelal.

nooit

2004-10-25T22:41:00.000+02:00

Als de koeien op het ijs dansen en het warm water regent, en als ik nog steeds vrijgezel ben, dan nóg zal ik mijn toekomstige nooit op het internet zoeken. er bestaan zo van die websites waarop mensen zichzelf kunnen aanprijzen, met omschrijvingen van hun hobbies:

"mijn lievelingsmuziek is hardcore maar ik hou ook van hardrock en spaanse muziek ik doe oosterse gevechtssporten maar ik haat vechten"

en dan zijn er nog mensen die zo vriendelijk zijn hun vrienden (humaan) naast hun hobbies te plaatsen (niet-humaan) zoals:

"ik hou van alles ik ga graag weg maar da moet niet altijd ik hou van voetbal en van men vrienden"

en allemaal hebben ze magische namen als, "bolleheis", "blue army boy", "sweet budd", "knuffelboy", "the power", "red dragon",... . deze mannen schijnen ook superieur inzicht te hebben in relaties:

"In een relatie zijn eerlijkheid en trouw de belangrijkste basiselementen. Het is ook belangrijk dat er goeie gesprekken mogelijk zijn, want al te stille momenten kunnen vaak verwarring opwekken. Uiterlijk is van ondergeschikt belang, al is het wel niet helemaal onbelangrijk."

Vervolgens moeten ze ook nog even laten melden waarnaar ze op zoek gaan, dit kan gaan van een simpele activiteitenpartner tot een huwelijk. Ach ja, met dit bovenmenselijk inzicht kun je maar meteen all the way gaan. En die mensen zijn vast veel te perfect om hun geluk te wagen in de niet-virtuele wereld. Met dank aan mezelf, voor het vele geduld (de welgeteld vijftien minuten) dat ik uitoefende terwijl ik de profielen doorsnuisterde. (brrrr)

gedachtenstroom

2004-10-25T21:57:00.000+02:00

jaja, ik liep doorheen de straten, en dacht achtereenvolgens dat nieuwe grijze beetles wel nog mooie karretjes zijn, hoewel auto's mij in wezen niet bepaald interesseren, en die beetle herinnerde mij aan een spelletje dat ik ooit had met een vriend (een vriend die ik ooit had) om elkaar telkens te meppen (of een gemeen kneepje was ook goed) als we een beetle zagen (en hoe onschuldig we toen nog waren, ik deed toen nog dingen toen ik dronken was, en die de mensen niet begrepen). goed, ik slenterde nog een beetje door, was zodanig in gedachten verzonken dat ik opschrok van mijn harde pas op het metalen plaatje op de rooster op de zijkant van het voetpad. hmm, ik keek omhoog, en ik zag niets of niemand in de buurt. toen ik nogmaals omhoog keek, zag ik de boerentoren (waarvan ik in een ver verleden had gedacht dat hij boekentoren heette, zoals in ghent), met best wel een te pruimen gedicht. ik ging naar de grand bazaar, waar janssens (je weet wel, die jongen die bijverdient door in allerlei blogs te figureren) er alweer plezier in schiep mij te doen schrikken, bij voorkeur dan nog bij de afdeling charcuterie (waar ik stond te twijfelen tussen fèta van het huis en zongedroogde tomaten in een ongedefinieerd sapje) (allemaal dingen van verre landen waar vreemde smaken niet vreemd zijn). vervolgens sloeg hij amicaal op mijn arm, dezelfde arm die momenteel een blauwe fase ondergaat, als gevolg van een misplaatste prik, afijn ja, een gigantische en zeer pijnlijke bloeduitstorting die mij ook nog eens met regelmaat van de klok zwarte vlekjes voor de ogen bezorgt (als ik vlug rechtsta bijvoorbeeld). het ziet er een beetje uit zoals van die kerel in requiem for a dream. (en lux aeterna is trouwens een schitterend nummer. ja, zo is dat). goed, ook ditmaal wandelde ik vijfenveertig maal doorheen elke rayon, tot ik alles gevonden had, en uiteindelijk schoof ik weer aan in de GB ter hoogte van de condooms, kwestie van geen vreemde snuiters te ontlopen die kunnen meedoen aan wilde verhalen in mijn blog. maar zo was het niet ditmaal, slechts een blauwe maandag out of the blue, en na een onverwacht ongemeen hoge rekening ging ik opnieuw naar buiten, waar een druilerige regen op mij wachtte, en alwaar een concert van diepgele blaadjes rond mijn oren slingerde. ik zag de jongen terug die enkele minuten voorheen een zakje chips had gekocht in de gb, en voor mij stond, en haalde rechts in (omdat voor voetgangers de verkeersregels anders zijn). owkei, ik slenterde langs een hoop winkels, en bedacht dat ik eigenlijk, sinds ik om 10.44 u deze morgen had gemerkt dat ik wel zin had in pitta, ik nog steeds aan niets anders kon denken. met aan beide handen een zware boodschappentas, schudde ik even goed mijn hoofd, om de gedachte er uit te schudden, en het lukte zowaar nog ook. op dat eigenste moment kwam ik echter aan de fly-inn, die friettent waar ze heel lekkere frietjes hebben, en daar kreeg ik dus zin in en ik dacht aan de voorbije donderdagavond toen we met een paar van de klas de tafel hadden gedeeld voor deze culinaire gebeurtenis. daarna wandelde ik nog even door, stak ik de tramsporen over. Ik keek op dat eigenste moment naar links, en er waren lichte stroken geprojecteerd aan de donkergrijsblauwe hemel, en de avond viel over de metropool (maar bezeerde zich gelukkig niet). Erna kwam ik nogmaals voorbij een frietkot (als het Lot eens ongenadig is), en toen ik aan een open garage kwam bedacht ik dat ik sinds ik de GB was uitgewandeld nog aan niets anders had gedacht dan aan pitta's en frieten. ik kwam op mijn kot, verorberde achtereenvolgens: twee boterhammen met brie, gemengd slaatje (met eikeblad), appeltjes en spekreepjes, een banaan, een kommetje broccolisoep en een vitalinea youhourtje (om al het voorgaande te compenseren).

olé olé en toen wonnen we met 33-2

2004-10-25T20:41:00.000+02:00

Toen puntje dus bij paaltje kwam (of de voetbal doorheen de paaltjes), stond het als een paal boven water dat de Masters in Global Management voor paal werden gezet. Daarnaast werden ze ook geconfronteerd met het verpletterende enthousiasme van wij, de cheerleaders, die natuurlijk geen geringe factor speelden in het succes van AcMiMam. Na afloop van de wedstrijd, wilde Global aan deze afgang paal en perk stellen door een nieuwe uitdaging aan te gaan. Ditmaal stelden ze voor een drankwedstrijdje te organiseren, waarbij beide groepen om ter snelst tien pintjes zouden salamanderen. Ook die strijd werd beslecht in het voordeel van onze groep. En we wachten nog steeds op de volgende uitdaging.

chillosofie

2004-10-20T20:53:00.000+02:00

voor mijn nieuwe bezigheid heb ik een toepasselijke, doch niet zelf uitgevonden werkwoord gevonden, namelijk chillosoferen. verder dus niets nieuws onder de donkere regenhemel, behalve dan die blind date van vandaag met vrouwe Fortuna. ik heb dus vanaf nu besloten dat lot het Lot niet meer uitdaagt, omdat ik dan altijd blijk te krijgen wat ik gevraagd heb, ook al vraag ik niet wat ik wil.

en nu ga ik nog even piepen bij het sterteam voetballers van onze klas. zij hadden genoemd kunnen worden: de Ranzige Rudy's, tante MiMi, MiM Jagger, ... maar uiteindelijk haalde AC MiMam de bovenhand... voor de vrouwen is een natuurlijke bijrol weggelegd als cheerleaders, alias de motiverende factor (inclusief pomponnetjes).

toevallige ontmoetingen onderweg naar grand bazaar

2004-10-18T21:22:00.000+02:00

dit weekend kreeg ik een vraag toegemaild (sebastian meent dat ik een onwaarschijnlijk lelijke uitspraak van dit woord heb- ik ben er niet mee akkoord) waar ik even mijn hoofd moest over breken. en dat deed ik ook, en nu zit ik hier, fucked up met vier stukken hoofd, en een strik rondomrond gebonden, zodat ik nu een nagenoeg perfecte benadering ben van wat een menselijk paasei zou kunnen zijn. afijn, ik ging dus vandaag naar de les, en mijn hoofd (wetende dat het nog gevoelig is, met de recente breuk in gedachten) was alweer aan het tollen na een drie uur -durende uitputtingsslag, ook wel financiële analyse genaamd. toen had ik nood aan een opfrissende wandeling, en ik ging slenteren, en ik wandelde ook nog een beetje, tot ik op de meir was, waar ik strategisch wandelde naast een zeer vrouwelijke man met nauwaansluitende broek en hemd, met een geringelde onderlip en een gedrapeerde sjaal. hij was een hevige conversatie aan het voeren met de persoon aan de andere kant van het mobieltje, en hoewel het zeker niet voor mijn oren bestemd was, deed het desbetreffend individu alsof hij de hele mensheid wou meedelen dat:

-ja ik ken die gast eigenlijk niet.
[...]
-nee, ik ken hem nog steeds niet. ik heb er zelfs niet mee gepraat.
[...]
-ik heb er dan ook alleen maar mee gebekt.

Voor ik in nog persoonlijkere sferen belandde, versnelde ik mijn pas richting grand bazaar om daar de wekelijkse inkopen te doen. ik was weer honderd procent geconcentreerd op wandelen en in mijn eigen denkwereld vertoeven waardoor ik helemaal in de war raakte door een nieuwe toevallige ontmoeting, met buurjongen Janssen (je weet wel, die kerel die bijverdient door in allerlei voorbeelden te figureren). Maar ik heb hem wel echt gezien, heh. Na een relatief korte periode van consumptiedrang en ronddwalen, schuifelde ik aan in de rij. Achter mij kwam een kerel staan, die eruitzag alsof iemand -zelfs god is zo slecht nog niet- zijn handen en benen had uitgerokken aan een middeleeuws folterapparaat. zijn tanden leken ergens onderweg in een bruiningskuur van koffie, sigaretten en westmalle (omdat dat ook bruin is) en ze waren vrolijk nietsvermoedend de lambada aan het dansen, omdat ze van niets beter wisten. ik stond te knikken naar het mandje aan mijn voeten, tevreden over mijn pas gekozen producten. ergens in die wereld werd ik opgeschrikt door een paar ondefinieerbare geluiden, van de slungel die achter mij stond, en toen flitste voor een ogenblik in mijn gedachten dat de deerne achter hem misschien zijn vriendin was, tegen wie hij stond te converseren. maar toen ik aandachtig keek (het meisje was veel te elegant voor zoveel slungeligheid) en luisterde, merkte dat ik hij een praatje aan het maken was met de condooms, en ik heb niet helemaal goed gehoord wat hij tegen hen zei, maar ik weet wel dat het niet voor publicatie vatbaar zou zijn. en ze keken in elk geval geschoqueerd terug naar slungelman. nu ja, hij bleef maar gaan, tot mijn moment der kassa bijna was aangebroken. dat leek echt een breekpunt, want op dat moment toverde hij zowaar een liedje uit de donkere krochten van zijn keel (en zo klonk het ook, stoffig en vals). hij begon toen ook met beide handen te gesticuleren (het moment waarop iedereen de lach weer opbergt en denkt hoe zielig hij wel is) afijn, met die laatste noot vluchtte ik weg uit de grote bazaar, alsof de slingende zungel me op de hielen zat, en alsof ik nooit ergere dingen had doorstaan dan vreemd gesticulerende kerels die met intieme producten praten.

alé, kom nu eens uit die kast! versieren die handel!

2004-10-11T19:23:00.000+02:00

in de usa, je weet wel dat hoogontwikkelde land met die onfeilbare president, is het vandaag nationale coming-out day. ik wil hierbij een oproep doen aan alle mensen die zichzelf als potten (of potjes, zo je wil), homo, lesbo, zijn om hun coming-out te doen. na heel wat research op het internet, vond ik een redelijk ernstige site ("dit is geen porno"), waar onder andere volgende openingszin te vinden is voor lesbiennes: "Als ik water haal, wordt jij dan nat?" Ook homo's komen er aan hun trekken, en vinden er de ideale openingszin om een andere man aan hun haak te slaan.

-Tegen een jongen met ringen in zijn oren: "Mag ik bij jou in de ringen? Dan mag jij bij mij op de rekstok!"
-Als je bij mij op schoot gaat zitten, praten we over het eerste wat er bij mij opkomt!

Voor iedereen, gegroepeerd per categorie:

nog redelijk grappig
Ober in restaurant:.. 'wil je menu?'
Op een bierviltje schrijven "Als je met me naar bed wilt, moet je lachen" en dan geven. Geheid dat die persoon lacht
Ik ben zo relaxed... de schaapjes tellen mij als ze willen gaan slapen!
Ben je blond van jezelf, of moet ik een echt goeie openingszin bedenken?

direct op het doel af
Als jouw linkerbeen kerst is en jouw rechterbeen pasen, mag ik dan tussen de vakanties wat tijd bij je doorbrengen?
Hallo, mijn naam is... (vul op de stipjes je naam in), dan weet je alvast wat je gaat schreeuwen als je klaarkomt!
Je wilt serieus genomen worden? Schikt vanavond?

zeer foute boel:
Als jij een burger in de MacDonalds was had ik je MacBeauty genoemd
Had ik jou nou al gehad, of was je nu aan de beurt?
Hey, ben jij niet die jongen/dat meisje waarover geroddeld wordt?

pathetisch:
Mijn moeder zegt altijd dat ik te weinig groen op mijn kamer heb. Wil jij vannacht mijn kamerplantje zijn?
Laat ik het maar eerlijk zeggen, jij bent mijn laatste hoop
Hoe wil jij je eieren morgen ochtend?...Gekookt, gebakken... of bevrucht?
Tegen een blondje: waarom hebben domme blondjes altijd een lege fles in de koelkast staan? Voor mensen die niks te drinken willen
Mag ik je versieren?
Werkt alleen met kerst: "Zal ik jou eens een witte kerst bezorgen?!"

teevee

2004-10-11T08:06:00.000+02:00

het zat weer allemaal niet mee op teevee, vrijdagavond. ik was gauw verveeld toen ik zag hoe jonge deernes elkaar in de blonde haren vlogen in "The Bachelor". opmerkelijk was ook dat alle blondjes dachten dat iedereen zich bezighield met allerlei complexe strategiëen. volgens mij handelen ze vooral op basis van enkele oergevoelens, in de eerste plaats jaloezie, en de drang om zich onsterfelijk belachelijk te maken, en met zichzelf ook onze soort. de plaat van "The Bachelor" bleef net iets te vlug hangen, en de blonde intriges konden mij niet blijvend boeien, vandaar dat ik terecht kwam op een soort "vraag van één miljoen" programma voor kinderen. deze kinderen moeten allerlei (al)gemene kennis-vragen aan sneltempo beantwoorden om punten te verzamelen. enkelen onder hen gingen schier de mist in om daar verloren te lopen, en Koen Wauters deed hard zijn best om de moraal weer op te krikken met troostende woorden als "het is de stress die veel jongeren parten speelt, hier in de studio". Koen Wauters is erg begaan in het cynisch weglachen van foute antwoorden van volwassenen, maar de kinderen hadden er niet zoveel verhaal aan, zo bleek af te lezen van hun beteuterde fasies. Tussen twee spelrondes worden we ook geconfronteerd met het privéleven van de kandidaten. In andere programma's komen we dan te weten of de spelkandidaat graag tuiniert, of hij lid is van de plaatselijke SM-club, of of hij een vereniging heeft voor mensen met een afwijking waarvan niemand wist dat ze bestond tot op de dag dat hij aan het programma meedeed. Bij kinderen echter, wordt dan gevraagd wat ze later willen worden. Een nogal onzekere jongen met muzikaal talent werd gevraagd of hij later pianist wou worden. "Misschien". Een ontgoochelde Wauters vroeg daarop of hij wou zanger worden (met in zijn achterhoofd zijn eigen opgebouwd zangimperium) (vandaar ook een onverbeterlijke grijns op zijn gezicht). Hij kreeg als antwoord, een zo mogelijk nóg onverschilliger "eventueel", met een blik vol afgrijzen (denkend aan de muziekindustrie waarschijnlijk). Nu was het aan Wauters om met nagenoeg uitgestreken gezicht op zijn lippen te bijten, en de glanzende ogen van verbeten tranen te verbergen aan het publiek.

joedeladeliedelee

2004-10-03T14:33:00.000+02:00

In India zijn de mensen veel creatiever, want in stedelijke gebieden worden condooms in grote aantallen gebruikt in onder meer afsfalt. Het latex zorgt voor een gladde boel, zodat je zonder veel hobbels kunt rijden (met de auto welteverstaan). Ze dienen ook om lekken in daken te vermijden, althans in 99% van de gevallen. In India wordt vaak goud gebruikt in kledingstukken. Condooms kunnen gebruikt worden om het goud op te poetsen, in plaats van gesmolten was bijvoorbeeld - omdat die gesmolten was. Verder kunnen condooms gebruikt worden op het platteland als een soort drinkbus voor water. Dit lijkt nog een idee voor mijn driedaagse teambuilding in Sunparks, altijd water bij de hand. Hoewel bij nader inzien, alles wat dubbelzinnig kan zijn, ook zo geïnterpreteerd zál worden. Nu, terug naar India, waar de overheid al talrijke inspanningen leverde om de HIV-besmettingen te doen teruglopen door stimulatie van het condoomgebruik. Het blijft natuurlijk dweilen met de kraan open, of druppels op een hete plaat, gezien condooms ook meer en meer voor andere doeleinden worden gebruikt. Vrij naar deze nieuwssite

2004-10-01T23:53:00.000+02:00

vandaag powerpointen, je weet wel met kriebeltjes in de buik en zweetdruppeltjes langs de binnenkant van je ellebogen. maar uiteindelijk gaan zitten, veel te warm, met het onoverwinnelijk gevoel ervan af te zijn. wat een geluk, het kan niet meer stuk. (nee, vrouwe fortuna, dit is geen uitdaging)

beste meneer nmbs,

2004-10-01T23:23:00.000+02:00

zou u het erg vinden om tenminste één keer de trein op tijd te laten komen gedurende drie weken, zodat ik eens niet mijn aansluiting mis in Gent en niet eens 2.39 u over de reis antwerpen-tielt? zou u zich een beetje inspannen en de remmen van de trein even nakijken voor ik erop stap zodat we niet in het centrum van het middelpunt van de maïsvelden moeten stoppen gedurende een halfuur voor een 'hrondih technies probleem'. zou u uw personeel opleiden om door een micro te leren spreken zodat ik mij niet meer moet vastknellen met beide handen aan de zetel omdat ik anders over de grond rol van het lachen? zou u op zondagavond een wagonnetje meer aan de tsjoeken hangen zodat ik niet opeengepakt met vijftien andere studenten als sardienen in blik, tussen twee treinstellen moet plaatsnemen, zittend op mijn eten voor de komende week? zou u de onbeleefde mensen die ongegeneerd en ongewenst meelezen in mijn cursussen boetes kunnen opleggen? zou u de luidruchtige gillende tienermeisjes met oninteressante veel te luide conversaties van de trein kunnen weren? zou u redelijk kunnen uitleggen waarom de ozonkaart een vroegtijdige dood is gestorven? en tot slot, zou u mijn vier ongecontroleerde treinreizen kunnen uitwissen van mijn go-pass met een magische toverstok ? lot zal u altijd dankbaar zijn.

verkennen

2004-09-21T17:07:00.000+02:00

met het stadsplan in de hand komt men door het ganse land, en zo was een ware ontdekkingstocht in Antwerpen mijn deel gisteren. mijn tweewieler heb ik hier een paar weken gestationeerd, en ik stelde verontwaardigd vast dat in die tijd de banden kapot zijn gegaan en het kabeltje van het licht is doorgeknipt. we hebben het natuurlijk niet zomaar over een fiets, het gaat over een duurzame relatie tussen bestuurder en vervoermiddel, liefde op het eerste gezicht. bovendien weten insiders dat mijn fiets ooit ontvreemd is geweest, door één of ander onbeschoft stukje krap**l uit de Sint-Rochusstraat in Kortrijk, die vervolgens mijn beestje zowat folterde door hem in kaki-leger-camouflagegroen te schilderen. Op een goede dag, slaagde ik er echter in mijn fiets formeel te herkennen in dezelfde straat, en ik pikte hem lekker terug. in die tijd sprak men wel eens van de tank toen het over mijn velo ging. zo gauw als dat mogelijk was ontdeed ik hem van die verschrikkelijke levensloze kleur om hem weer vrolijk geel te maken. goed, deze fiets moest dus gisteren naar het Sint-Jansplein voor herstelling, waar ik echter geen fietsmechanieker vond. omdat daar in de buurt een gezellig winkeltje was waar je allerlei zuiderse dingen kan kopen (zoals chilipepers, linzen, en rode ajuin, en ongewone specerijen) deed ik daar mijn inkopen, en zoals gewoonlijk, een behoorlijk overschatte honger. Ik wandelde terug, met aan de hand mijn fiets, en aan de andere hand een handtas, en een plastic boodschappentas vol met boodschappen (tja, met wat anders?). Op dat moment kwam een subject voorbij, een zestiental jaar oud, en van onbekende oorsprong. Hij keek me enorm uitdagend aan, waarop ik, schuchter als ik ben, mijn blik afwendde naar de grond. Ik begreep niet waaraan ik die brede grijns had verdiend, tot ik hem werkelijk kruiste, en hij met een snelle beweging met zijn hand naar mijn bips greep. Verbijsterd door durfal-snotneus, kon ik niets anders dan gewoon mijn pas versnellen en de angst me om het hart laten slaan. pas enkele seconden later raakte mijn assertiviteit op plooi en bedacht ik de reeks scheldwoorden die ik had kunnen zeggen om hem de mond te snoeren. lichtjaren te laat natuurlijk.

leffingeleuren

2004-09-19T22:36:00.000+02:00

wauw, wat ben ik onder de indruk van hoe de sfeer zich ontplooide gisterenavond op leffingeleuren, slechts een zakdoek groot maar zeer geslaagd festival, en bovendien op een goede steenworp van mijn deur. gabriel rios toverde een zeer lekker, salsagespijsd stukje uit zijn mouw. en flip kowlier surfte voort op een al opgewarmde joelende menigte, en had natuurlijk het voordeel van de thuismatch. maar wel fijne mopjes, in de trant van: mijn pen*s barst bijna uit mijn broek, om tegen de eerste rij aan te knallen. mijn ma zei het al toen ik geboren werd: wauw zo'n grote, en kijk, er hangt nog een jongetje aan ook. en verder, ben ik mezelf zowat onderweg kwijtgeraakt in Discobar Galaxie, ik leek even te zijn vergeten dat ik niet alleen met mezelf en de muziek was. ik zou er oneer aan doen, moest ik het nog verder beschrijven. bij deze.

Lot in A'pen

2004-09-14T21:42:00.000+02:00

Mijn verhuisdrang is weer op kruissnelheid gekomen, nu ik Leuven achter me gelaten heb voor Antwerpen. Het was wel een uitermate vreemd gevoel op de trein zondagavond, maar geen enkel Vlaams station is zo een architecturaal feest als dat van Antwerpen, dus dat maakte al een groot verschil bij aankomst. Voor de rest, een onzeker gevoel aan de vooravond van een avontuur dat pas invulling zal krijgen terwijl het volbracht wordt. Ik word momenteel aan 160 km/u ingewijd in allerlei disciplines waar ik nog nooit kaas van gegeten heb, en met woorden als outplacen, outsourcen, input, output, en nog zoveel meer dat ik ze me niet meer herinner, en dat terwijl we ook met allerlei opdrachten rond de oren worden geslagen, en ik vind het zelfs niet eens erg. Vanmiddag les gehad van een prof met enorm beklijvende ogen die af en toe bleven haperen bij een verstrooide student (als ik) en verder wist mee te delen dat "ze er voor snot en bonen bijzaten, zoals ze in antwerpen zeggen".

zaterdag richting Bruselas

2004-09-13T16:50:00.000+02:00

ditmaal kon ik me niet verheugen met het comfort van Iberia, stampvolle boeing richting Brussel. Voor mij zat een dertiger, in een paar woorden te omschrijven als een vadsige Duitser. Je weet wel, het soort met geblondeerd haar in mèches, bij voorkeur mét uitgroei, oorring, gouden ketting bij wijze van decoratie van het uitpuilende borsthaar, stoppelbaard enkel millimeter lang, en ook het nekhaar lijkt een eigen leven te lijden in de vorm van een spoiler. Het vliegtuig was amper opgestegen, of zijn zetel maakte onverbiddelijk een neerwaartse beweging, met als gevolg een uiterlijk onzachte botsing met mijn beide knieën. Nu was het misschien omdat ik zelf ook vermoeid was, maar ik had gewoon de moed niet om deze onbeleefde passagier aan te manen deftig plaats te nemen. Op dat moment had ik nog niet door dat zijn lighouding mij verhinderde van enige slaap. Het was namelijk zo dat het hoofdkussentje net genoeg steun kon bieden als je je even onderuit laat glijden, met je voeten onder de passagierstoel voor je, maar dat kon ik helaas niet doen zonder de Duitse voeten te raken. Een andere mogelijkheid was volledig de rug achter over te drukken tegen de zetel, en erna je hoofd te laten vallen in een hoek van negentig graden, hoewel ik anderzijds moet toegeven dat deze houding niet bepaald aan te raden is. Afijn, na veel slapeloze momenten en 2.20 u reizen kwamen we wonder boven wonder aan in aan Brussel waar ik terstond alle leed van onbeleefde Duitsers vergat.

uitvindingen van de 21ste eeuw

2004-09-02T23:19:00.000+02:00

vandaag kreeg ik, zoals het al meerdere keren gebeurde tijdens deze reis, een menu voorgeschoteld met zoveel look dat ik me op hetzelfde geurniveau bevind van een stinkdier. in ons land is look nagenoeg een eettaboe, na het verorberen van deze substantie is het ongelofelijk not done iemand te kussen, iemand aan te spreken zonder afstand te houden, of nog onder de mensen te komen 'tout court'. in de spaanse keuken triomfeert look, en geen kat trekt zich wat aan van de kwalijke gevolgen die de consumptie met zich meebrengt. als hevige fan van de witte smaakmaker, voel ik mij gesandwicht tussen twee culturen, maar neig toch meer naar de belgische gewoonte, vandaar dat ik voorstel dat enige mankracht met veel brein en fantasie een antilookpil uitvind, kwestie van sociale isolatie te vermijden.

verder wil ik het ook nog hebben over de antikaterpil, die een aardig deel van de bevolking heel wat leed kan sparen. ik ben natuurlijk niet de eerste om dit sublieme idee naar voor te schuiven. er bestaat namelijk al zoiets als Axe Anti Hangover. enkele dagen geleden had een vriend van mij zich zowaar bezondigd aan een ware zuippartij en toen het middaguur aanbrak, schuifelde hij zijn stulp binnen. met een lichaam dat aanvoelde alsof zonet het hele Heizelstadion over hem had gelopen, twijfelde hij of hij in bed zou duiken met kloppende hoofdpijn, of de dag zou proberen door te komen. op dat zelfde moment kreeg hij de fantastische ingave zich te douchen met Anti Hangover, waarna hij ongelofelijk enthousiast al zijn kennissen (waaronder mezelf) inlichtte met de komst van de redder. enkele uren later echter was het uit met de pret, toen hij via zijn msn-naam wist te melden "Nieuwsflash: Axe Anti Hangover werkt maar even". U bent gewaarschuwd.

1 september 1994 - 1 september 2004

2004-09-01T23:15:00.000+02:00

Vandaag flaneerde ik langs de kustlijn, het fijne zand tussen mijn tenen, de zee die mijn hielen likte, en een zachte wind die mijn haren lichtjes optilde. En ik liet me glijden op een golf van herinneringen, doorheen de tijd, mijn hoofd brekend over hoe je tien jaar vriendschap kunt samenvatten, of bedanken, zonder in clichés te vervallen. In ieder geval schuilt in elk cliché een grond van waarheid, en aangezien dit ook een cliché is, is dit de waarheid. Ik dacht na over hoe ik in duisternis en prettige dagen steeds mezelf kon delen met iemand anders. Nu, het is misschien omdat mijn hersencellen opdroogden in de zon (waarschijnlijk is het dat toch niet) maar ik kan niets anders bedenken dan enkele simpele woorden die samen een magische combinatie vormen. Ik hou je graag, Mary J.

volle maan

2004-09-01T02:49:00.000+02:00

afijn, zondagavond zou ik de bus nemen in granada om 23.30 met aankomst in Valencia om 7.15 u. Een vriend van me bracht me snellend met zijn bolide naar het station: als je veel tijd hebt, heb je namelijk ook altijd tijd te kort. Om halftwaalf was er echter geen bus te bespeuren. De tijd sleepte zich voort, het werd 1.00 u en er was geen bus, de loketten waren dicht, er kwam niemand om informatie te geven, op de telefoonlijn van de klantendienst antwoordde niemand, kortom: alles wees erop dat er geen reden was om kalm te blijven. Rondom mij begon het steeds meer te lijken op een scène die je wel eens ziet op het nieuws als er een vliegtuig vertraging heeft: slapende passagiers op de grond tussen de bagage, ongeduldig, gefrustreerd en verward. Ondertussen knoopten we een gesprek aan tussen vier jongeren, waaronder mezelf. Het groepje bestond uit een Spaanse, een Braziliaan, een Fransman en me *made in belgium*. De Spaanse beantwoordde in alle aspecten aan het stereotiepe beeld dat ik heb van een Spaanse: klein, lawaaierig, om de anderhalve zin een palabrota (dit is een niet-treffelijk woord), open en zeer impulsief. We praatten over wat we mogelijk zouden doen: een teeveestation bellen, overnachten in een vijfsterrenhotel op kosten van de busmaatschappij, en dachten na over alle dingen die we zouden zeggen als we klacht gingen indienen in valencia (op voorwaarde dat we daar ooit zouden aankomen, natuurlijk). Om 2.00 uur sloeg de sfeer van paniek om in gemoedelijkheid, berusting en ironie (dit gold echter wel niet voor alle passagiers) Op het teeveescherm verscheen ondertussen dat dra een bus naar Valencia zou vertrekken (2.30 u). Uiteindelijk kwamen vier bussen en de Spaanse richtte zich tot de chauffeurs (haar scheldwoorden waren vlotter en geloofwaardiger dan de onze). Twee chauffeurs trokken zich van al die herrie niets aan, installeerden zich in de cafetaria, rookten een sigaret, en stapten terug in de bus en vertrokken(ondanks de menigte die zich had verzameld rond de ingang). Een andere chauffeur begreep onze desesperación, en belde naar de baas. Op die manier wist hij te melden dat er een bus op ons stond de wachten in Granada, maar dan wel zonder chauffeur. Dát was alvast geruststellend. Na veel aandringen en geleuter, liet hij toe dat we meegingen met zijn bus, want ook al was zijn bestemming dezelfde als de onze: hij had andere haltes voorzien. Toen we opstapten, leek het alsof we net de voetbalmatch van ons leven hadden gewonnen: inclusief high-fives en zelfvoldane lach. De andere passagiers waren niet erg opgezet met onze komst: afgezien van het feit dat we hen een halfuur vertraging hadden bezorgd, zetten we ook de sfeer van "solidariteit in miserie" voort. De bus was piepklein, overal waren armen en benen te veel. Bovendien moest je met je buur meer intimiteit delen dan je zou doen in een tweepersoonsbed. Naderhand bleek ook dat Spanje duizend eindes van de wereld heeft, en dat we in elkéén van die eindes moesten stoppen. Bij de eerste halte spurtte ik naar buiten. Op de bus was namelijk geen twalit, en ik maakte gebruik van de sanitaire gelegenheid van de bar, het soort wc dat honderd keer per minuut aan zijn essentie herinnert door de zeer indringende geur van urine. Toen daar een keverkakkerlak-achtig beest (bruin-hoornachtig van kleur, vijf centimeter lang, 1 cm breed) er zich aan waagde om over mijn teen te klimmen, schreeuwde ik zowat het hele gehucht wakker. Mijn nieuwe vrienden troostten mij, en ietwat later waren we opnieuw onderweg. Op dat moment begon Leo, want zo heette de Spaanse, horrorverhaaltjes op te dissen over de volle maan enzo, en toen ik mijn hoofd lichtjes helde om door het raampje te kijken (een andere, bruuskere beweging zou mijn buur onvermijdelijk een kopstoot bezorgd hebben) zag ik hoe de volle maan schitterde aan het firmament (een koude rilling liep over mijn rug). Nee, dat was de airco, die me langzaam maar zeker aan het onderkoelen was. De Braziliaanse jongen kwam te hulp en bood me een trui. Bij de volgende stop (het was ondertussen al 6.30 u) maakte ik een praatje met een Frans koppeltje, dat me vertelde dat ze op weg waren naar Alicante, waar ze het vliegtuig zouden nemen naar huis. De buschauffeur ving de stad van bestemming op, en wist te melden dat hij niet van plan was daar naartoe te rijden, en dat het misschien beter zou zijn voor iedereen om onze groep (de buslozen uit granada)achter te laten. Stelt u zich voor, in een slapend dorp waarvan ik me de naam niet kan herinneren, dat ik niet kan situeren op de kaart, op een ontreffelijk uur. Mijn fysische en mentale paraatheid raakte stilaan opgebruikt, ik was vermoeid en hongerig (tènn in het west-vlaams). In die staat belde ik naar de vriendin die me zou opwachten in Valencia. (Later vernam ik dat dat bewuste telefoontje haar uiterst ongerust had gemaakt.) Uiteindelijk mochten we toch weer aan boord, en reisden we verder. Vanaf dat moment rekende de chauffeur op de goodwill van de passagiers om de weg uit te leggen, soms met succes, soms niet. Gps? Nee, daar hebben we nog nooit van gehoord. Leo kreeg op een bepaald moment zin in een sigaret, en ging naast de chauffeurs zitten. Ze maakten een praatje, en toen ze terug was wist ze te melden dat hij diezelfde namiddag was teruggekomen van een tweedaagse busreis van Italië en dat dat hij ons, zonder enige rust naar Valencia aan het brengen was. Voor zijn werkdag erop zat, zou hij nogmaals terugkeren naar Granada. En de schijven met slaap -en wachttijden? Waar anders dan in de vuilnisbak. Langzaam maar zeker kroop de tijd voorbij en kwamen we aan in Alicante, waar het Franse koppeltje afstapte met de pertinente zekerheid dat ze hun vliegtuig hadden gemist. Omstreeks 12 u bevonden we ons nog steeds op een afstand van 134 km van Valencia, met haltes in Benidorm en Gandia. In Benidorm zei de Fransman mij dat die stad echt wel één van de mooiste was die hij kende. Ik lachte hartelijk, omdat ik dacht dat hij het ironisch bedoeld had. Dat was echter niet het geval, waarop één van die gekende pijnlijke stiltes volgde. Omstreeks 14 u gebeurde wat het meest ongeloofwaardige feit van de hele reis was: we reden binnen in het busstation van Valencia. Daar maakten we nog een praatje met een Italiaanse, die ook haar vlucht had gemist. Een gezin uit Granada had een uitstapje gepland naar een pretpark, maar ondertussen was het al bijna de moeite niet meer. We dienden klacht in bij de busmaatschappij, waar een verbijsterend onverschillige man ons opwachtte. Hij nam zelfs de moeite niet om zich te verontschuldigen voor het vele oponthoud, integendeel, hij wees ons erop dat vertragingen nu eenmaal het risico vormen van dergelijk lange reizen. Ons groepje nam afscheid van elkaar, met een stevige knuffel en twee kussen. Zo hoort dat als je een hele nacht lief en leed met elkaar deelt. Adiós Leo, adiós Victor, adiós Fransman van wie ik de naam nooit heb geweten (ik wist wel dat hij Parisien was). Ik belde mijn vriendin, die ondertussen dacht dat onze bus ergens in de vernieling was gereden in de pampa. Nee, nee, zo erg was het helemaal niet.

siesta enzo

2004-08-31T14:58:00.000+02:00

tot vandaag heb ik nooit begrepen waarom de siesta garcía márquez zo aanspreekt om er steeds opnieuw en opnieuw over te schrijven in zijn werken. enkele dagen geleden echter, heb ik voor het eerst de essentie ervan begrepen. de temperatuur bereikt ongekende hoogtes, en al die warmte bundelt zich samen om zich vast te zetten op je longen. en dan lijkt het alsof je meer moet ademen om evenveel lucht te krijgen. en je kijkt naar de weg, en ziet hoe kronkelende verticale streepjes opstijgen en op die manier een ware luchtspiegeling vormen. de horizon is slechts een waas meer, maar ook volledig onbelangrijk, want op het tempo dat je voeten je dragen in die overweldigende warmte, lijkt het alsof je nooit dat punt zal bereiken. je voelt constant de neiging om met het puntje van je tong over je gekloofde lippen te glijden. het straatbeeld is leeg, enkel geparkeerde auto's die als museumstukken de straatflanken versieren. zover je gezichtsveld reikt, is er geen levende ziel te bespeuren, de enige pertinente aanwezigheid is die van de verstikkende warmte en je eigen lichaam. en zélfs dat lichaam lijkt overbodig, want je ledematen voelen loodzwaar aan. alle winkels zijn gesloten, de tijd is dood, en enkel hier en daar hoor je een uitstervend geluid uit een huis waar mensen aan het eten zijn.

little fish, big fish, ...

2004-08-30T19:14:00.000+02:00

Op een goede dag had een vriend van mij het sublieme plan om zich voluit onder te dompelen in een roes van drank. Zijn gemoedstoestand beloofde sowieso al niet veel goeds, maar hij zette door en langzaam maar zeker bereikte hij een promille dat de blaaszakjes rood zouden doen zien van schaamte. In dergelijke toestand kwam hij thuis en, naar goede gewoonte, bereidde een gigantisch belegd broodje. Anderhalve centimeter ham en een halve kilo kaas, en nee, dit is geen overdrijving, zoals u misschien placht te denken. Daarnaast had hij ook zin in een drankje, en aangezien er naast water en fruitsap niets anders in huis was, werd de champagne van papa geschikt genoeg bevonden om de dorst te lessen. Op dat zelfde moment, wankelend met in de ene hand het glas tintelwijn, en in de andere het gigantische belegd broodje, overtuigde hij zichzelf van het feit dat de vis in uiterste nood verkeerde, dat hij namelijk aan het verdrinken was. De vis was een gewoon huisdier, rustig aan het zwemmen in zijn bokaal (zoals vissen dat wel eens durven te doen). Vervolgens besloot de vriend dat hij het lijden van het beestje niet meer kon aanzien, en dat er moest gehandeld worden, en bij voorkeur meteen. Hij haalde de vis uit zijn ronde onderkomen, en spoedde zich naar de fontein op een honderdtal meter van zijn huis. Daar dropte hij de vis, die ondanks het korte intermezzo zonder water, nog steeds leefde. En de vis zwom. Hij ging terug naar huis, waar zijn megagigantisch belegd broodje op hem wachtte, en na enkele glazen champagne (in tijd ongeveer achttien minuten en zesenveertig seconden) drong tot hem door wat hij de vis had aangedaan. Hij ging naar de garage om een oude bokaal op te vissen (de bokaal van de woonkamer was te zwaar om te verplaatsen in zijn toestand). Vervolgens opende hij de poort, je weet wel, zo een piep-en-krakend-geval dat onvermijdelijk alle andere huisbewoners uit dromenland wegrukt. Hij rende naar de fontein, vond de vis, gaf hem een tijdelijk onderkomen in de bokaal, en ging opgelucht de garage binnen. Daar wachtte zijn vader hem op, tussentands vloekend om de gemiste slaap, en verbijsterd vragend wat er in godsnaam aan de hand was. "Niets", zei hij, de bokaal omklemd in zijn handen. "Je zou me beter bedanken, ik heb zonet je vis gered van een verschrikkelijke verdrinkingsdood".

Toby alias mijn mascotte

2004-08-27T13:00:00.000+02:00

Op een onbewaakt moment, stelde ik voor om Toby, pluchen beest (eigendom van Jesús, nenee, niet de heilige figuur, maar gewoon een kennis) mee te nemen op reis. A la Amélie Poulain, zal ik vanaf nu deze vondeling zo mogelijk de hele wereld rondsturen, en foto's maken van Toby. Toby werd op een blauwe maandag gevonden op straat, in erbarmelijke toestand. Ze vreesden dat hij de wasmachine niet zou overleven, maar het onmogelijke gebeurde toch, en hij kwam weer bij bewustzijn. Qua gezondheid gaat het ondertussen heel wat beter, alleen is er nog een operatie gepland om zijn pootje terug aan zijn lijf te hechten. Ik zoek nu alleen nog de geschikte methode om zijn avonturen internetgewijs weer te geven, en vanaf dat moment ...

ni hao

2004-08-27T12:37:00.000+02:00

Een vriend van me, student schone kunsten, ging op een goede dag naar het Prado in Madrid. Daar vond hij een groep Chinezen die graag een uitleg wilden bij de kunstwerken. Aangezien hun Spaans-Chinese gids daar nog was, maar die ook niets van kunst wist, besloten ze het op een akkoordje te gooien. De student zou uitleg geven, en de gids zou vertalen. De vriend in kwestie is niet alleen voorzien van een constant verruimde geest, maar neemt bovendien graag een loopje met de realiteit. Bij schilderen die een huis voorstelden, overtuigde hij de Chinezen van het feit dat het wel degelijk ging om een rivier. Tijdens de hele rondleiding, schudde de Spaanse student zo mogelijk nog absurdere verklaringen uit zijn mouw, betreffende de schilderijen. De "oh's" en de "ah's" van de groep toeristen brachten hem in danige staat van extase, dat hij in plaats van te wandelen van het ene schilderij naar het andere, hij een tuimeling maakte. We hebben het hier wel degelijk over een flikflak, de beweging waarbij je beide handen op de grond zet en vervolgens gedurende enkele seconden met de benen door de lucht bungelt. Aan het einde van de rondleiding, waren de ranzige Chinezen niet meer te houden van enthousiasme, en overstelpten de student met fooien, om al zijn inzet te belonen.

op naar...

2004-08-26T14:01:00.000+02:00

de sexshop. velen onder u zullen bij deze openingszin misschien vermoeden dat ik opnieuw de staat van honderd procent decadentie heb bereikt, wat ik dus ten zeerste wens te ontkennen. ongeveer een jaar geleden, kwam ik een vriend tegen die ik in geen lichtjaren meer had gezien, en vertelde hem mijn spaanse avonturen. daarna verslapten de contacten opnieuw, tot hij me vorige week belde met de mededeling dat ik mijn herinnering vruchtbaar had voortgeplant: ook hij komt erasmussen in granada. daarna beseften we bovendien dat we in dezelfde periode in de stad zouden zijn, en beloofde ik hem om hem wat in te wijden in het nachtleven enzo, jeweetwel, the usual stuff. hij is hier dus nu met een paar vrienden, en ze houden een schriftje bij van alle belangrijke en minder belangrijke wapenfeiten van hun reis. bovendien heeft elk van hen een uitdaging, die ze tot een goed einde moeten brengen voor het einde van de reis. als ze daar niet in slagen, moeten ze als straf een uur in de blakerende zon blijven staan op Plaza de Colón, als standbeeld en verkleed. uit dank voor alle hulp bij het zoeken van een appartement enzo, besloten ze mij ook een uitdaging te schenken. ik zou de meisjes, die dinsdag de groep zouden vervoegen en die mij niet kennen, meetronen naar een sexshop. zo gezegd, zo gedaan. ik deed me voor als iemand die werkt voor toerisme granada, en vertelde hen dat er een ladies night was in een bar niet ver daar vandaan. ik praatte in een nagenoeg onverstaanbare mix van Frans, Engels en Spaans (de personen in kwestie zijn Franstalig). Toen in het gezichtsveld de plaats des verderfs verscheen hoorde ik één van de meisjes roepen: "je le savais, je le savais." Ik slaagde er alsnog in hen mee te sleuren naar binnen, samen met een toevallige windstoot, waarop de helft van de onkuise videocassetes naar beneden donderde. Ik had ook mijn camera in de hand, tot groot ongenoegen van de eigenaar, die dacht dat ik foto's wou maken van de blote konten op de cassettes. Daarop kwam de vriendengroep te voorschijn, applaudisserend voor mijn geslaagde uitdaging met de gevleugelde woorden: "Delphine, Céline, je te présente Charlotte."

bienvenida a españa

2004-08-20T11:52:00.000+02:00

ik vervloek de man die ooit het qwerty-klavier uitvond, dat nu maakt dat ik bij elke vingeraanslag zit te vloeken en bijna geen zin meer heb om te bloggen. gisteren bevond ik me tussen de wolken en bedacht ik hoe heerlijk het zou geweest zijn me even te wentelen in die oneindige velden van zachte watte, donsdekentjes die je omhullen en omhelzen. de grootste ontgoocheling is uiteindelijk het besef dat het maar lucht is. even later bevond ik me op de autoroute du soleil, puffend bij de vierendertig komma twee graden die me omringden. naast mij het moegetergde landschap van alle zon, bruingeblakerd, carrigue, maquis en olijfbomen zo ver je gezichtsveld reikt. en jij zit in de autocar, met als toekomst een reis van drie weken. en dan weet je dat na elke bocht de stad te berge kan rijzen, dat je kan thuiskomen daar, een plaats die nog steeds de jouwe is. nog steeds ken je het parcours van de bussen, herken je de mooie huizen en de minder mooie, hou je van de rommeligheid van de bars, en de snibbelige manier waarop mensen met elkaar praten en laat je voor het eerst in tijden weer die taal over je lippen glijden waar je zo van houdt...

na wekenlang

2004-08-09T20:54:00.000+02:00

zelfs geen tijd te hebben gehad om een blik te werpen op mijn blog, is lege tijd nu weer heer en meester in mijn leven. toen de zonnestralen vrolijk kwamen binnengerold door het raam op mijn huid, werd ik schier wakker om erna te beseffen dat het tijden geleden was dat ik mij mocht wentelen om nog eens in slaap te vallen, dus maakte ik meteen gebruik van dat privelege. om om 13.50 u te beseffen dat het nu vast wel een onmogelijke taak zou zijn om nog iets te vinden om te eten in leuven.

in een slakkengang beweegde ik me de hele dag voort, op het ritme van "Time is the enemy" van Quantic (lekker loungen en chillen) op zoek naar om het even wat mij kan afleiden van die kutthesis, beginnend bij al mijn favoriete weblogs, om daarna alle beestig oninteressante websites met quizjes eens te proberen, allemaal via Moderne Heiden. Om achtereenvolgens vast te stellen dat ik het meest op Miranda lijk van Sex and The City, een Joe Regular ben wat betreft vrienden, en het meest op een zwarte Barbie lijk met een dikke kont. En daarna heb ik beslist dat ik wel zin heb om een filmpje te bekijken, twijfelend tussen Fahrenheit 9/11 en The Mother. Samengevat, als het over mijn thesis gaat, tuimel ik altijd met heel mijn gewicht in de ontkenningsfase (verhandeling? afwerken? promotor? moeten we nu echt áltijd daarover praten?) om erna in de erkenningsfase te geraken (ja, er is een probleem met die kutthesis. so be it). vervolgens komt de paniekfase ( thesis, oh juist, help, geen tijd, werken er aan. nu meteen. hoe vlugger, hoe beter). Vandaag komen we de ontkenningsfase alvast niet voorbij, zo blijkt uit de volgende lijst met linkjes...

Sex and the city- Test
What type of social entity are you?
If you were a Barbie Which Messed Up Version Would You be?

i come, i conquer and i see i kea

2004-08-08T18:01:00.000+02:00

gisteren heb ik me op de snelheid van de autostrade en haar warmtegolven laten in vervoering brengen tot ikea, waar ik tot grote heugnis vaststelde dat het in alle perspectieven beantwoordt aan de benodigdheden van de hedendaagse shoppende mens. en dat het bovendien behoeften invult die je zelf nog niet had bedacht, een soort visionaire winkel dus. ik heb bijgevolg het hele assortiment aan mijn tintelfonkelende ogen doen passeren: van waxinelichtjes tot weeceebrillen en hemelbedden. onder het shoppen was ik danig mezelf vergeten dat ik, tegen dat ik aan de kassa kwam, nagenoeg uitgedroogd neerzeeg in een zitschommelbank met een glaasje water. voor mijn neus passeerde een dame van middelbare leeftijd, karretje volgestouwd met ontelbare dozen, genoeg om een telefoontje van de bank te krijgen, wegens rekening in het rood. terwijl ik, nog steeds in de ban van het woonwonder, aan het sippen was van mijn water, scheurde de dame voorbij met het winkelwagentje, haar lichaam achterovergeheld als tegengewicht voor de vele kilo's meubels. haar wanhoopschreeuw naar haar nietsdoende, wachtende man naast de auto "je ne sais pas tenir ça", was tevergeefs. de zwaartekracht sloeg genadeloos toe, en de kar kapseisde, met de bouwdozen voor splinternieuwe meubels aan boord. de man keek verwonderd op van zijn nul-activiteiten, en de vrouw keek treurig maar tegelijk ook furieus naar de apocalyps. daarop installeerde ze zich zonder pardon in de auto, en nu moest hij het maar oplossen, hij was toch de oorzaak van alle problemen, en hij was tenslotte degene die niet had geholpen, terwijl hij goed genoeg wist dat ze het niet kon houden, en hij toch niets te doen had. en zo was dat. ondertussen stuwde het water doorheen mijn lichaam, en we gaven ons terug op weg naar andere, maar minstens even warme oorden.

one fine day

2004-08-04T09:21:00.000+02:00

Vlaanderen is het mekka van het varkenssperma, ook in Woesten is er een KI-centrum (en niet oki, zoals ik verkeerdelijk vermeldde in mijn vorige post). af en toe bedenk ik hoe absurd het is om altijd onderweg te zijn, en nergens een eindpunt te bereiken, dat ook niet tegelijk weer een vertrekpunt is. terwijl je onderweg bent, merk je dan dat de mensen die wel een begin -en eindpunt hebben op hun weg, steeds zenuwachtiger en minder geduldig de vlaamsche wegen teisteren. ze hebben last van verkrampte zenuwen en vooral ook van losse armen die bij de minste irritatie wild en ongecontroleerd gesticulerend de lucht in gaan. ze halen je halsoverkop in, desnoods rechts, slechts omdat ze blindelings vertrouwen hebben in hun beroerde hersenen en er dus bijgevolg van uitgaan dat elk voertuig die de standaardafmeting van een auto overschrijdt, ook niet meer tuft dan 30 km per uur. en dat terwijl er op de achterkant een subtiele verwijzing, of eerder waarschuwing staat voor de kracht die schuilgaat achter mijn busje: "sprinter". hun verrassing is dan ook dikwijls groot, wanneer ze met al hun overmoed naast me komen rijden, merken dat hun bolide niet zo goed kan sprinten als de mijne dat kan, en paniekerig moeten remmen om bromvliegensvlug terug in te schuiven, kwestie van een minder gracieuze crash tegen de eerstkomende tegenligger te vermijden.

en dan, als het mooi weer is, lijkt het wel of vlaanderen een gigantische puist is, waar de zonnestralen kracht op zetten, zodat het hele boeltje vulkaniseert. Het gevolg is dat de puist wielrenners uitspuwt aan de lopende band, zo ver de vlaamse weilanden en boerendorpjes reiken. Er worden ook een aantal mensen door de lucht gekatapulteerd die niet op hun fiets belanden, maar wel op het dak van één of andere woning. aangezien ze dan niet meer in optimale conditie zijn om kilometers en kilometers ver te rijden, blijven ze maar zitten op hun dak, om er terloops wat werken aan uit te voeren, desnoods om de dakpannen van kleur te veranderen van rood naar zwart, en dus toch maar het huis te verbeteren in de vakantie. Zwarte dakpannen zijn namelijk een aanzienlijke verhoging van je levenskwaliteit. En om dan, als de vakantie voorbij is, dat onoverwinnelijk gevoel te hebben van te hebben gewerkt, om rustig weer aan de slag te kunnen gaan. Werken, dát is namelijk het échte leven, en ik weet nog lang niet wat dat is, zoals een patiënt naar me sneerde maandag.

tijdens mijn tweehonderd

2004-07-27T21:11:00.000+02:00

en achtenzestig kilometer vandaag dacht ik met heimwee terug aan de tijd dat ik nog tijd had. in die periode was mijn hoofdactiviteit denken over hoe ik de vele tijd die ik had zou verdelen over niet-levensnoodzakelijke activiteiten, en ook over hoeveel minuten ik dagelijks zou besteden aan deze gedachte. terwijl natalia door de luidsprekers door mijn busje wordt gestuwd (gemiddeld zeven keer per dag) breek ik momenteel mijn hoofd (als het nog niet gebroken is na die overdosis natalia), over wanneer ik mijn computer terugkrijg, en hoe ik in de weinige minuten die ik nog over heb zoveel mogelijk nuttige dingen kan doen. over dat eerste moet ik niet meer nadenken (katching, katching, zeker vijf minuten waard!), want mijn uitgekiende typmachine is terug van veel te lang weggeweest. het tweede heb ik net gedaan: activiteit die niet behoort onder de categorie: eten, slapen, douchen.

trouwens: toen ik vandaag vijf keer naar Houthulst moest en terug, passeerde ik telkens een bordje waarin in blauwe letters geschreven stond: OKI-centrum. het had een richtingaanwijzer kunnen zijn naar een dorp in de himalaya dat OKI heette, maar dat leek weinig waarschijnlijk. het zag er uit als reclame voor een winkel en dus dacht ik, de eerste malen dat ik er passeerde dat het wel schattig was hoe in zo een schijtgemeentjes een overvloed was aan buurtwinkels waar oude gerimpelde en ook zeer vlezige madammekes (in foute jurken met bloemetjes) staan te roddelen over hetgeen de buurvrouw net heeft gekocht, en de ruzie tussen frank vandenbroucke en zijn vrouw. maar goed, toen ik voor de vierde keer het bordje "OKI-centrum" passeerde, zag ik dat er in kleine lettertjes nog iets onder stond: "TE KOOP: dagvers varkenssperma", en u kunt het al raden, de lachbui was niet te onderdrukken. de patiënte die op dat moment achterin zat, dacht waarschijnlijk dat ik wel goed op mijn hoofd moest gevallen zijn met mijn ongecontroleerde lachbui, maar voor één keer zei ze niet "goferdomme, goferdomtoch" en ze glimlachte (in mijn achteruitkijkspiegel).

slecht / goed / neutraal

2004-07-18T16:20:00.000+02:00

als mijn hersencellen vorig jaar waren opgeteerd door de hitte, zijn ze dit jaar ten onder gegaan aan het verfoeilijke weer van de voorbije dagen. dit verklaart ook meteen mijn mini-crisis aan inspiratie. met als welgekende gevolg de ernstigste ziekte die er bestaat voor iemand die schrijft: writersblock.

het tweede slecht nieuws is dat mijn computer niet genoeg witte digits had, en het afweersysteem heeft het bijgevolg begeven. ondanks alle moeite om hem weer gezond te maken met behulp van virusverdelgers en aanverwanten, is hij voor onbepaalde tijd opgenomen in het ziekenhuis. allemaal duimen dus voor mijn computer, kwestie dat ik hem heelhuids terugkrijg, en liefst ook zonder gepeperde factuur. (ik moet toch maar eens overwegen om een hospitalisatieverzekering aan te schaffen voor computertje lief)

het goede nieuws is dat ik mijn goede ouwe trouwe werkmasjien van leuven naar mijn schitterende woonstede, tis te zeggen, ardooie. dus kan ik weer onbeperkt en naar hartelust schrijfseltjes posten, wanneer ik maar wil.

neutraal nieuws: toen ik onlangs mijn adres ergens moest achterlaten, schreef ik, tot mijn eigen grote verbazing: a'dooie (zoals a'pen, of a'dam). de analogie heeft echter twee verschillen. ten eerst eis a'dooie slechts een muggenwind groot, zeker tov andere voorgenoemde steden. bovendien doe je er geen profijt mee om de letter "r" weg te laten, aangezien je hem vervangt door een accentje. dat maakt dat je midden in je woord je pen moet opheffen, en opnieuw beginnen schrijven, wat mij dus een grotere inspanning lijkt dan gewoon "r" te schrijven. maar goed, mijn eigenzinnige brein vond weer van niet en deed weer zijn gedacht. niet dat het u iets uitmaakt, want dat dorp zult u in de rest van uw leven nooit meer tegenkomen, noch ergens opschrijven.

mijn teergeliefd blogseltje

2004-07-12T20:48:00.000+02:00

ik ben stiekem gehecht geraakt aan mijn blogje, en dit om verschillende redenen:

1- ik voel me stukken beter als ik mijn grieven en andere kan delen met het beperkte deel van de mensheid (weliswaar een verschrikkelijk leuk en interessant deel) dat bovendien nog eens plezier (of aanverwant) schept in het lezen van mijn schrijfseltjes

2- ik krijg ter plekke bijna een driedubbele inzinking als hoezeer ik de lay-out van mijn blogje niet zomaar in een handomdraai kon veranderen, ik blijf veranderen en kijken en beseffen dat het originele o zo mooi is, kleuren mooi in harmonie, mooi afgeronde kadertjes, ... ...

3- ik geraak helemaal ondersteboven, rol achterover van de zenuwen, word rood tot in mijn ingewanden en terug, als ik zie hoe één of andere onbeschofte agressieve computernerd van iN-Tee-Search mijn weblogje heeft omgetoverd tot een linkenpagina naar die verdoemde gefukketupte verdorven rotcommerciële zoekpagina. computerexperts die raad weten, help mij, help mij alstublieft.

2004-07-10T11:23:00.000+02:00

ik heb lang over getwijfeld mijn bescheiden mening mee te delen met de rest van de wereld, maar nu moet ik het toch kwijt: twenty one grams is ongetwijfeld ��n van de meest brillantste films die ik ooit heb gezien. toen ik gisteren in de cinema een levensgrote poster zag liggen, kon ik het niet laten deze te kopen, niet alleen omdat het kan dienen om mijn nieuw kot in antwerpen te versieren, maar ook en vooral omdat het een schitterende film is, die dagenlang in mij is blijven nazinderen. montage, soundtrack, fotografie, acteerprestaties: everything in its right place. het zijn wel vijgen na pasen, maar voor de mensen die hem nog niet hebben gezien: huren die handel (of kaza'en)...

lot reed naar het paradijs

2004-07-08T21:01:00.000+02:00

met mijn oud-o gevuld met gerimpelde mannekes en grijze vrouwtjes, doorkruiste ik vrolijk het hele westvlaamselijk halfrond. Ik reed naar lyrische plaatsen, genaamd het Paradijs (het Aards Paradijs) (helaas ben ik de exacte locatie vergeten, snif snif) In mijn bolide zitten er dan vriendelijke knorpotten, en lachende gezichten. Nu blijkt ook dat sommige mensen niet meer kunnen praten na een hersenbloeding, maar wel nog kunnen lachen en vloeken. Dan zitten ze de hele weg achterin te lachen en te gotverren. En hoewel het een zeer gebrekkige manier van communicatie is, is het zo grappig een gesprek te voeren met als enige woord "godverdomme", in verschillende tinten van boos, vragend, glimlachend, nerveus, of nog iets anders. Er is ook een geobsedeerd mannetje, die als je te dicht komt, hun hoofd zacht doet landen tegen je boezem, of zijn losse hand ergens laat komen waar je het liever niet hebt (en dan hoor je jezelf zeggen, op een jufferige wijze: "nee, dat mag niet hoor"). En dan zijn er nog de ouwe ventjes die, in een waanzinnige poging om grappig te zijn, moppen vertellen waarbij je moet beginnen lachen na een lange stilte, omdat je dan pas beseft dat de pointe er is geweest, zonder dat je het merkte. I love this job so much! !

zomeren

2004-07-05T20:40:00.000+02:00

terwijl ik al aan het genieten was van de eerste caipirinhas en mojitos (die dingen smaken zoveel lekkerder bij mooi weer) moest ik dringend nog een aantal zaken afhandelen. ik ging naar antwerpen, en vond daar een stulpje voor het komende jaar. ik had gehoopt dat ik met de overgebleven tijd nog even ging kunnen meedoen aan de koopjeswoede in de scheldestad. het water (gelukkig niet de schelde) plenste helaas met bakken op onze lege hoofden. om dingen te kunnen kopen waar je lelijk mee bent in afgrijselijke kleuren, of kleren die je het liefst van al maanden weghangt in de kast om ze uiteindelijk in de zak te steken voor polen, moet je namelijk een beetje dolletjes zijn. want wie vindt het nu leuk om tussen vijfendertig anderen je vingervlugheid te testen op een hoop t-shirtjes, in alle maten en kleuren? de trein had me al naar gent gebracht, die andere mooie vlaamsche stede, en ik was, verloren tussen alle koopgeweld, beland in Le pain perdu (Walpoortstraat). Het prachtige interieur en het zicht op de binnentuin is zeker een aanrader voor rustige praters, voor mensen die lijden onder writersblock, of radelozen op zoek naar een bakje troost.

you got a point, mister

2004-06-29T20:49:00.000+02:00

ik ben er heilig van overtuigd dat de trein de beste plaats is om een doorsnee te maken van "dé" mensen. ik ben al meermaals getuige geweest van dronken mannen, van slapende subjecten, van mensen die hun hele hebben en houden via de trein verhuizen, van fietsers, van plopsalandtoeristen, van klasjes op schoolreis, ...

laatst zat er een vrouw bij me op de trein. toen ik het weer eens niet kon laten haar constant te observeren, waarschijnlijk met die veelzeggende eerder afkeurende blik van mij, keek ze terug met vlammende ogen. ze had zwart geverfde haren en een kuif waarmee ze vast een kappperswedstrijd in de jaren tachtig had gewonnnen. wegens het overweldigende succes van toen, was ze niet meer van haarsnit veranderd. haar kin tekende meteen ook de lijn af waar ze was gestopt met poederen, eronder onstprong een vrolijk varkensroze kleur. Haar felgestifte lippen verborgen een reeks tanden die in de loop der jaren er vrolijk hadden voor gekozen om elk hun eigen weg te gaan in het universum van haar mond. ze had een zakje bij van het 'kruidvat', waar ze het overgrote deel van haar hebbedingen in had verborgen. daarnaast had ze ook nog een kleine handtas, bezet met spijkertjes (zoals in 'spijkerbroek') en met een hoop versiersels die herinnerden aan één of andere duistere rage uit het verleden (pins). ze was gehuld in strakke jeansbroek en vest, boven een pulletje dat veel te kort was om nog iets over te laten aan de fantasie van de medereiziger. witte rolletjes puilden overal langs, en mijn bekrompen geest vond dat weer niet kunnen natuurlijk. even later rinkelde de telefoon. ze belde met iemand waar ze blijkbaar zeggenschap over had, en wist te melden dat deze persoon zijn t-shirt op zijn broek moest dragen en "niet in zijn broek". verder wist ze ook nog te vertellen dat ze de trein van 19.15 u had gemist, en dat ze nu op die zat van halfacht, maar dat het bleek een "héle andere trein te zijn". ik was heftig in de weer met mijn notitieboekje en mijn mobieltje, tot ze haar gesprek beëindigde. ik kreeg zowaar een glimlach, en ik werd er nog vrolijk van ook. tot zover dus mijn verhaal zonder pointe. dit kan alleen maar leiden tot een "so what?" conclusie.

Mandy en Madonna

2004-06-28T01:14:00.000+02:00

de melancholie was zich aan het openvouwen in mijn kamer, en vluchten was niet meer mogelijk. terwijl de zeemzoete tonen van jeugdsentimenteel zeemzoete meezinger "Mandy" mijn kamer binnengleden, kon ik alleen maar bedenken dat muziek toch wel fantastisch is, hoewel het meestal zo is dat het andere nummers zijn die mij dat doen inzien. mijn gigantische writersblock begint zich wel te reflecteren in vreemde vormen, zou ik zo denken. straks word ik nog verdacht van wansmaak.

daarstraks had ik een sollicitatiegesprek voor een vakantiejob. de bedoeling is dat ik een soort taxichauffeur speel voor niet-mobiele mensen die in de streek van roeselare wonen. de man was heel vriendelijk, en zei dat hij nog een paar vragen zou stellen. "Kent u Madonna?" De eerste gedachte die door mijn fijne kleine breintjes flitste was natuurlijk "Queen of Pop". Terwijl het antwoord al op mijn lippen lag te popelen om naar buiten te treden, had ik net op tijd een tweede gedachte, die me zei dat ik me beter inhield, daar deze vraag in geen geval verband kon houden met de vakantiejob. Dat was achteraf gezien een wijze beslissing, want het bleek om een wijk te gaan in een gehucht in het centrum van het middelpunt van de doorsnee van niemandsland. Daar ga ik dus heen binnenkort, op zoek naar nieuwe avonturen, want ik heb de job, joehoew! Ik hoop op interessante verrassingen, zoals Helga of zo.

u might have noticed...

2004-06-26T17:37:00.000+02:00

ik was nogal druk bezig de laatste dagen met heupwiegen op leuke deuntjes, ook wel dansen genoemd, maar daar ga ik niet verder over uitweiden, aangezien dat nogal een problematische bezigheid is voor sommige mannelijke subjecten.

afgezien daarvan ben ik ook druk bezig aan dat ongelofelijke, ontzettend originele, overweldigende, onontbeerlijke eindwerk van mij, ironie O ironie. want onkruid vergaat nu eenmaal niet en de laatste loodjes dragen ook water naar de zee. ik heb nog een boodschap voor de mensen die even verloren lopen op deze aardkloot: verenigt u en rept u naar ghent. want stad, lieveling, u was weer fantastisch.

everybody dance now !

2004-06-23T22:46:00.000+02:00

mijn observaties van het mannelijke gedeelte van de wereldbevolking op de dansvloer:

de eerste categorie jongens, begint bij bepaalde nummers tegen elkaar aan te lopen en springen als kippen zonder kop, in vergevorderd stadium van BSE. soms vallen ze op de grond, of lopen ze een blauwe plek op, of lopen ze een blauwtje. dat kan hen allemaal niets schelen. het macho-gehalte dat hier tentoongespreid wordt, doet pijn aan de ogen.

ten tweede zijn er de jongens die bewegen aan een gelijkmatig tempo gedurende een hele avond. deze bewegingen "dans" noemen, zou ietwat overdreven zijn. ze lijken duracell-konijntjes, die met hun beentjes staan te trillen tot het einde der tijden, of liever tot de batterijen plat zijn.

nog andere jongens doen zo hard hun best dat hun gezicht vertrekt in pijnlijke grimassen, in gewrongen mondhoeken, in genepen oogjes, in op elkaar geklemde tanden. ze moeten ook zo hard nadenken over de bewegingen dat er helemaal niets meer leuk aan lijkt.

een derde categorie van jongens lijkt op te gaan in een ultieme aandachtspoging. ze dragen broeken met olifantenpijpen en spannende truitjes. het feit dat deze jongens 'in' zijn, is doordat hun moeder of vriendin zich bezighoudt met hun kledij. hun danstalent hebben ze dan weer te danken aan de vele uurtjes dat ze gefrustreerd de heupswing van Ricky Martin staan te oefenen voor de spiegel.

dan zijn er natuurlijk nog de jongens die in de buurt komen van de duracell konijnen, ze hebben een vast repertorium aan bewegingen en iemand (wat is god toch onrechtvaardig) heeft de player op repeat gezet. in elk geval wordt de aandacht altijd afgeleid naar de handen die in cirkeltjes ronddraaien tot, ja, tot wanneer eigenlijk?

de laatste categorie van jongens staat gewoon recht en drinkt pintjes of andere lekker binnenglijdende drankjes. gevoel van ritme, daar hebben ze in geen lichtjaren van gehoord. maar ze zijn zich bewust van hun status als pispaal voor de medemens, vandaar dat ze zich wijselijk gedeisd houden. (eindelijk een mens die plaats maakt voor de vrouwelijke medemens die wel kan dansen)

tot zover mijn vaststellingen, hebt u hiertegen iets in te brengen, dan kunt u altijd uw grieven kwijt in de commentaar. kunt u zichzelf in geen enkele categorie plaatsen, dan wil ik u wel mijn nummer geven.

ontdek jezelf: welke psychopaat schuilt er in u?

2004-06-22T23:15:00.000+02:00

nadat verschillende mensen me erop attent hebben gemaakt dat ze bij het lezen van mijn tandverhaaltjes lichte tekenen van misselijkheid vertonen , wordt het onderwerp definitief afgevoerd. nu moet ik dus afscheid nemen, en elk afscheid is volgens salvador dalí de geboorte van een nieuwe herinnering. ik zal dus nog vaak in gedachten terugdenken aan de tijd waarin de melk aan een dergelijk hoog tempo door mijn aders stuwde dat ik ervan shakete, dat ik op reistpap ging naar spin-azië, en als een volleerde verleidster meermaals per dag "hé lekker pud-ding" uitbracht. en als u dat niet gelooft maak ik u niets anders wijs.

Goed, nadat u, mijn vrienden -en kennissenkring, de hele wereld hebt rondgereisd, is het tijd voor iets meer kinky. Als u wil weten of uw verrassende persoonlijkheid het meest lijkt op die van Jack Torrence of eerder Hannibel Lecter, doe dan hier de psychopatentest! Laat me alsjeblieft weten met wie u perverte eigenschappen deelt: ik wil niet de juiste persoon op de verkeerde plaats en het verkeerde tijdstip zijn! Watch this girl:

kopietje maken, dom blondje wezen, en inpakken, ...

2004-06-21T17:37:00.000+02:00

vandaag in de kopiewinkel:

blonde deerne: zou u me kunnen helpen met het kopiëren ?
kopiezaakvoerder: ja. wa'st probleem?
blonde deerne: het lukt niet om recto verso te kopiëren.
kopiezaakvoerder: ah nee?
blonde deerne: nee, het is namelijk Engels

Ik wil Dasso Saldívar naar een niet-leuke plaats sturen

2004-06-21T13:26:00.000+02:00

Ergens tussen de draadjes die mijn tandvlees bij elkaar houden, en mijn bijters bevond zich een gaasje. De blauwogige halve afgod (zie de post van vrijdag) had me aangeraden om deze wiek, want zo heet zo'n ding, er vandaag te laten uithalen. Toen ik vrolijk het kabinet binnenstapte van de tandarts, vroeg deze jonge dame of ik wel een afspraak had. Ik haalde, nog steeds even vrolijk een verfrommeld papiertje uit mijn handtas, waarop te lezen stond dat ik om 9.15 aanwezig moest zijn. De datum echter, bleek een groot mysterie, want er stond 24/05, en dat terwijl ik pas zaterdag een afspraak had gemaakt! Het afsprakenboek bevestigde wat mijn frommel deed vermoeden, namelijk dat ik er niet in genoteerd stond. Gelukkig was het maar een fluitje van een cent, en kon ik er toch tussen "genomen worden". In elke andere context, zou deze werkwoordcombinatie ongehoord zijn, maar bij de vrouwelijke tandarts kan alles nu eenmaal. Ze sperde mijn mond open, en na vijf minuten onderzoek deed ze mijn mond dicht, en keek me met vragende blik aan. "Zou het kunnen dat u uw wiek hebt opgegeten?" Hah, dacht ik, ik heb misschien al honger geleden, al wanhopige combinaties van voedsel naar binnen gewerkt, maar gaasjes eten doe ik toch liever niet. Ze bekeek mij dus nogmaals, en toverde eventjes later ("het gaat eventjes pijn doen") een sliertje van een centimeter of vier van tussen mijn tanden. Dat was dan ook weer achter de mond.

Nu mijn mond wat was gekalmeerd, ging ik terug naar mijn kot, om de "train train quotidien" weer op gang te trekken, en werkte aan mijn thesis. Mijn tweede hoofdstuk is naar mijn mening een opmerkelijk staaltje van uitgekiend onderzoek, waar ik lange en langzame uren aan heb besteed. Vandaag moest ik echter vaststellen dat iemand me al dit puzzelwerk al had voorgedaan, en deze criticus vermeldde bovendien onwijselijk : "Eigenlijk maken alleen muggenzifterige critici er zich druk om" (Saldívar 1998:297). Ik zei poeh, maar het hielp niet. Grrrr.

Bibliografie
Saldívar, Dasso. 1998. Gabriel García Márquez. Biografie. Amsterdam: Meulenhoff.

gehalveerd in wijsheid

2004-06-20T11:15:00.000+02:00

De tandarts was geen grote boze meneer. Hij had azuurblauwe ogen, zo blauw dat je er in kon wegzinken, en dat je ze zo zou kunnen stelen om er een passage in een stationsroman over te schrijven. Hij stak een licht aan boven mijn ogen, dat zo fel was dat het mij deed denken aan de zonneprikkels van een Caribisch eiland. Hoewel ik daar nog nooit ben geweest, kon ik vermoeden dat de zon daar ongeveer zo moest voelen. Ook de gemakkelijke stoel paste goed in het plaatje, zeker veel comfortabeler dan het fijne zandstrand van mijn Caribisch eiland. (Let op de rijm, beste lezers)

Van de bovenste tand heb ik het nooit beseft dat hij er uit was, tot de arts me begon te kriebelen aan mijn lip met het draadje om te hechten. Goed: de blauwogige nieuwe David ging naarstig verder en boorde mijn onderste tand in twee en haalde hem er uit. Met zijn laatste levensadem kraakte hij onder de werktuigen van de tandsmid. Toen de klus geklaard was, vroeg hij of ik de trofeëen van heldendom mee naar huis wilde. Ik wou enthousiast nee zeggen, en tegelijk duidelijk maken dat ik ze wel eens wou zien, maar veel meer dan een vreemde lispel kwam er niet uit. Ik wees met mijn wijsvinger onder mijn oog (met middelvinger zou uitdagend zijn geweest) en keek in het schaaltje naar de bebloede kwelgeesten. HAH, dacht ik bij mezelf, de onderste was vermoord en in twee stukken gespleten, voor alle volharding waarmee hij me had geërgerd. Linksboven was nog intact, maar was ten onder gegaan aan de lastige buur. Ik ging naar buiten, lispelde als een verwijfde homo in hoogdagen, en stapte schijnbaar zorgeloos terug op de trein naar Leuven. In een onbewaakt moment viel ik in slaap, en de kaartjesknipper maakte me even later weer wakker. Een medereizigster probeerde duidelijk te maken dat er iets aan de mond was met mijn mond, maar wegens gevoelloosheid duurde het nog een tijdje voor ik de boodschap begrepen had. Een straaltje bloed drupte naar beneden uit mijn mondhoek. Grrriezelig zicht moet dat zijn geweest. En nu: rijstpap met gouden lepeltjes, ijskreempjes, en fruitpap (die me op een golf van nostalgie terughalen naar de tijd dat ik nog niet voor mezelf moest instaan) (wat een zaligheid). Leve het eet-paradijs op aarde!